DCpearls 2017

DCpearls 2017

DCpearls 2017

What inspires you? DC Pearls 2015, Gala/Award Show

Month: November 2018

Ocan’s Spotlight: Kenneth Cuvalay

Kenneth_Cuvalay 300 x 300
Foto: Kenneth Cuvalay

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Statiaanse klinisch manager, Kenneth Cuvalay, initiatiefnemer van Mental Health Caribbean en voorzitter van stichting The Quill.

 

Auteur: Otti Thomas 

“Vanaf mijn achtste werk ik, want mijn moeder was arm. Ze had dertien kinderen om op te voeden; zeven kinderen en zes kleinkinderen, nadat mijn oudste zus was overleden. Op mijn twaalfde ging ik naar St. Maarten. Met het geld dat ik verdiende als pool- en beachboy in het Little Bay Beach Hotel kocht ik kleding en spullen die ik naar mijn moeder stuurde. Op mijn veertiende ging ik naar Curaçao als verstekeling op een vrachtschip. Ik had geen geld voor een ticket. Ik werkte twee jaar bij het Hilton en daarna twee jaar bij het Sheraton in Aruba. Uiteindelijk vertrok ik naar Amsterdam waar ik bij het Hilton werkte en in drie jaar mijn mavodiploma haalde. Na een aantal jaren ging ik met mijn vrouw en twee kinderen terug naar St. Eustatius en werkte ik voor Statia Terminal, nu NuStar. Maar wegens principiële bezwaren tegen vervuiling nam ik ontslag. Ik schreef enige tijd voor de Amigoe over lokale corruptie en andere misstanden, zodat ik persona non grata werd op St. Eustatius. Als gevolg van represailles moest ik uiteindelijk mijn huis verkopen en ging naar Saba. De keuze voor verpleegkunde was een suggestie van een vrouw waarmee ik in gesprek was. Ze hoorde hoeveel zorgen ik me maakte over mijn mensen en zei dat verpleegkundige een goede basis was om hen te helpen. Ik volgde de interne opleiding in het St. Elisabeth ziekenhuis in Tilburg waar ik jaren werkte. Na een tijdje op afdeling intensive care te hebben gewerkt, ging ik werken in de psychiatrie en verslavingszorg. Eerst bij de Symbion in Rotterdam en na enkele jaren bij Novadic-Kentron in Brabant. Uiteindelijk werd ik door het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport gevraagd voor het opzetten van de psychiatrische en verslavingszorg op St. Eustatius.”

 

Obstakel

“Ik heb een mooie erfenis achtergelaten, toen ik vorig jaar afscheid nam bij Mental Health Caribbean. Maar die instelling is niet uit de lucht komen vallen. Op Saba en St. Eustatius was geen enkele vorm van psychiatrische of verslavingszorg behalve een psychiater van Curaçao die de eilanden bezocht. Ik ging dus aan het werk in een vacuüm. In het begin had ik geen personeel of backup, maar deed alles zelf. Intakegesprekken met cliënten voerde ik soms onder een boom. Op een bepaald moment heb ik gezegd dat ik zou stoppen, omdat ik feitelijk werkte als psychiater en psycholoog, terwijl daar niet mijn bevoegdheden lagen. Uiteindelijk kreeg ik een ruimte in het gebouw van de Rijksdienst Caribisch Nederland en kwam er later ondersteuning van Nederlandse en lokale sociaal-psychiatrisch verpleegkundigen. Na veel lobbyen is er ook een contract afgesloten met psychiaters uit St. Maarten, die St Eustatius en Saba konden bezoeken. Het was namelijk niet praktisch om psychiaters over te laten vliegen uit Curaçao en Bonaire. Wat er nu staat, is dus het resultaat van een jarenlange strijd over alles, zelfs het logo.”

 

Helpen

“Mijn dochter vroeg een keer waarom ik geen eigen bedrijf begon, zodat ik geld zou kunnen verdienen. Maar je krijgt de meeste rijkdom door het helpen van mensen. Iemand uit de goot halen en zien dat die persoon weer opbloeit. Dat kun je met geen geld vervangen. Mijn hele leven staat dus in het teken van het helpen van anderen. Het blijft noodzakelijk om kwantitatief en kwalitatief onderzoek te doen naar de psychiatrische problematiek onder de bevolking op St. Eustatius, Saba en Bonaire. Als oprichter en voorzitter van stichting The Quill pleit ik daar al drie jaar voor. Als ik met jongeren spreek, dan merk ik dat er aandacht nodig is op sociaal en pedagogisch gebied. Cliënten worden nu wel behandeld, maar er is nog steeds geen goede inhoudelijke en kwalitatieve data over wat er aan de hand is in onze samenleving. We kijken niet naar de oorzaken van de problematiek.”

 

Inspiratie

“Veel mensen schamen zich voor hun afkomst, maar waarom zou ik me schamen? Mijn achtergrond is mijn kracht. Als ik niet in armoede was opgegroeid, dan had ik nu een heel andere positie in het leven. Mijn oorsprong is het fundament dat ik waardeer en koester. Dat gaat verder terug dan mijn jeugd op St. Eustatius. Ik doe veel onderzoek naar mijn Afrikaanse voorouders en hoe we in de huidige situatie zijn gekomen. Eigenlijk verandert er weinig. Er zijn tegenwoordig wel zwarte acteurs en politici, maar we hebben niets in eigendom. Met mijn werk binnen de vakbeweging en politiek probeer ik daar iets aan te doen. Ik heb het Europees Anti Racisme Netwerk opgericht dat gevallen van racisme en uitsluiting analyseert en publiceert. Samen met organisaties in Engeland, de Verenigde Staten en Frankrijk strijd ik voor herstelbetalingen voor de slavernij.”

 

Dankbaar

“Mijn moeder heeft me geïnspireerd en de kracht gegeven om verder te kijken. Ze was afkomstig van het Britse eiland St. Kitts, die net als de andere Britse eilanden weinig hebben, maar wel onafhankelijk zijn. De inwoners hebben een sterk historisch besef en zijn vooruitstrevend en actief. Inwoners van de andere eilanden zijn vaak passief en afwachtend in hun denken en doen. Ik heb mijn moeder wel eens gevraagd waarom ze op haar knieën bij rijke witte mensen thuis de tegels boende. Ze zei: ‘Luister Kenneth. Het gaat niet om wat ik doe, belangrijker is waarvoor ik het doe. Ik doe het om jou een betere toekomst te geven.’ Als kind kon ik door omstandigheden niet naar school, maar ook toen wist ik al dat ik mezelf moest ontwikkelen, zodat ik mijn mensen op St. Eustatius kon helpen.”

 

Advies

“Alles begint met een positief zelfbeeld. Het inferioriteitscomplex dat veel van onze mensen hebben, moet doorbroken worden. Daarom is het goed als er rolmodellen zijn, waar mensen zich echt in kunnen herkennen. Het is ook belangrijk om jongeren te betrekken bij de ontwikkeling van de samenleving. Niet over jongeren praten, maar met hen. Dan voelen ze dat het belangrijk is wat ze zien, wat ze voelen en wat ze willen. Het stimuleert hun zelfbewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel.”

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocans Spotlight: Judritza ter Linde-Jasinta

Judritza (Foto Emiel Lops) 800 x 421
Foto: Emiel Lops

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Curaçaose psychologe Judritza ter Linde-Jasinta, eigenaar van Koersvast BV en Jay.

Auteur: Otti Thomas 

“Mijn vader verwachtte dat Nederland meer mogelijkheden zou bieden dan Curaçao. Toen ik drie was verhuisden we daarom naar Groningen en daarna naar Rotterdam, waar ik nog woon. In Leiden studeerde ik psychologie. In het derde jaar kreeg ik een kans om te werken bij het F-ACT jeugd team van Lucertis kinder- en jeugdpsychiatrie. F-ACT-teams benaderen cliënten die niet uit zichzelf psychische hulp zoeken. Ik greep ook de kans om teamcoördinator te worden. Via F-ACT kon ik een overstap maken naar een afdeling voor psychotrauma. Maar ik ontdekte snel dat het niets voor mij is om cliënt na cliënt te ontvangen op een kantoor. Ik ging terug naar F-ACT en heb met de opgedane kennis de tak psychotrauma bij F-ACT opgezet.

Vijf jaar geleden begon ik met mijn eigen bedrijf Koersvast. We onderzoeken, begeleiden en behandelen kinderen tot 18 jaar en hun gezinnen. We doen alles wat kinderen nodig hebben om weer te functioneren in hun gezin, op school of op andere gebieden. Bij F-ACT heb ik eerst overplaatsing gevraagd naar een rustigere afdeling en tweeënhalf jaar geleden ben ik daar helemaal gestopt. Ik wilde mijn energie en adrenaline voor mijn eigen bedrijf gebruiken. Het was achteraf een goede beslissing, want ik maak nu een flinke groei door. Ik heb van Koersvast een BV gemaakt en ben een nieuwe eenmanszaak JAY begonnen. JAY, zoals mijn man mij noemt, richt zich op het empoweren van vrouwen. Het is niet van te voren uitgestippeld, maar een logisch gevolg van alles wat er is gebeurd in mijn leven, zowel goede als slechte ervaringen.”

 

Obstakel

“Het eerste jaar van mijn studie liep niet goed. Ik kreeg te maken met de psychische gevolgen van seksueel geweld in het verleden en kon me niet meer focussen op mijn studie. Bovendien adviseerde een hoogleraar mij om te stoppen. Volgens hem was psychologie niet de juiste opleiding voor mij. Ik was in die omstandigheden en door mijn verlegenheid erg vatbaar voor zulke woorden. Halverwege het jaar besloot ik om tijdelijk te stoppen en te gaan werken. Iedereen riep dat ik dan nooit meer zou beginnen, maar het was een van mijn beste beslissingen. Ik begon als administratief medewerker bij een communicatiebureau, maar de eigenaar Caroline Heijmans zag dat ik meer potentieel had. Samen met een collega mocht ik lesmateriaal ontwikkelen en les geven aan mensen die omgeschoold werden tot conducteur. Ik stond als twintigjarige opeens voor een klas van mensen boven de veertig. Alles wat ik door mijn verlegenheid eng vond, kon ik op een rustige manier oefenen. Het ging me goed af. Ik kreeg meer zelfvertrouwen en ben het jaar daarna weer begonnen aan mijn studie.”

 

Helpen

“Als psycholoog heb ik gezien hoeveel leed er is onder vrouwen. Mishandeling, seksueel misbruik, verkrachtingen. Met mijn bedrijf JAY wil ik iets voor hen doen. Ik wil vrouwen leren hoe ze het grootste potentieel uit zichzelf kunnen halen. Ik wil laten zien dat je alles kunt overwinnen, ook als je veel negatieve dingen hebt meegemaakt. Het is mij ook gelukt. Met de huidige kennis en technieken kunnen we mensen weer beter en gelukkig maken.

De afgelopen twee jaar heb ik me verdiept in positieve psychologie, die zich richt op de potentie, talenten en krachten van mensen. Er wordt uitgegaan van de mens en niet van de ziekte. Ik gebruik een combinatie van positieve en klinische psychologie, maar ik ken situaties waarin alleen positieve psychologie wordt gebruikt omdat reguliere methodes niet aanslaan.”

 

Inspiratie

“Ik heb altijd een enorme drive gehad. Ik hou van adrenaline. Ik heb niet voor niets mijn studie gecombineerd met een volledige baan. Mijn agenda is altijd net iets te vol. Het heeft allemaal geleid tot het moment dat nu is aangebroken. Ik kan een ambassadeur zijn voor vrouwen. Een voorvechter. De drang daarvoor is ontzettend groot en ik word bijna ongeduldig. Ik wil alles uitdragen wat ik heb geleerd tijdens mijn opleiding en in de praktijk. Ik wil een mentor zijn voor anderen, zoals ik zelf ook ondersteuning heb gehad van mentoren. Ik leer zelf trouwens ook nog. Full time werken en full time studeren is krankzinnig. Ik zoek nu naar een balans tussen voldoende energie om iets over te dragen aan anderen en genoeg energie voor mijzelf en mijn gezin. Als je anderen helpt, moet je jezelf niet vergeten.”

 

Dankbaar

“De weg naar succes leg je niet alleen af. Ik tenminste niet. Mijn moeder heeft altijd in mij geloofd en is zelf ook een doorzetter. Nadat ze in Nederland geen werk vond als medisch secretaresse, heeft ze zich via verschillende eenvoudigere baantjes weer opgewerkt. Op haar 42 is ze begonnen met een HBO-opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening. Mijn vader zei altijd dat je gedachten bepalen wie je bent. Je moet in jezelf geloven, want anders lukt het niet. Mijn man, Maarten, is mijn grootste steun op het gebied van ondernemen en ik heb nog steeds contact met Caroline Heijmans. ‘Zie je wel’, zegt ze vaak. Ze voorspelde meteen al dat ik ooit een geweldig bedrijf zou hebben.”

 

Advies

“Je moet je nooit laten beperken door wat anderen denken of vinden. Dat is mijn belangrijkste advies aan anderen. Als ik had geluisterd naar die hoogleraar, dan had ik mijn opleiding nooit afgemaakt. Mensen reageerden verbaasd toen ik naast mijn studie ging werken, want de gedachte is dat je nog niet klaar bent om te gaan werken, als je nog studeert. Mijn antwoord is simpel. Je moet je vrijheid pakken en je kansen pakken. Die kansen zie je soms pas als je door blijft zetten, want de weg is natuurlijk nooit recht, maar heeft altijd bochten, heuvels en dalen.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

 

Ocan’s Spotlight: Xynara Dedier

Xynara resize
Foto: Xynara Dedier

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Xynara Dedier uit St. Maarten, werkzaam als docent verpleegkunde in Rotterdam.

 Auteur: Otti Thomas

“Als kind woonde ik op St. Maarten en Aruba. Ik ben geboren op St. Maarten, woonde op Aruba van mijn tweede tot negende jaar en weer op St. Maarten tot mijn vijftiende. Mijn moeder vond me te jong om politievrouw te worden, dus ik koos voor de opleiding verpleegkunde, die ik op Aruba volgde. Het was op advies van mijn moeder, omdat ik dan altijd werk zou vinden. Ik werkte drie jaar als verpleegkundige in het ziekenhuis op St. Maarten. Omdat ik van nieuwe uitdagingen hou, heb ik daarna twee jaar voor de ambulancedienst gewerkt op St. Maarten, maar ik wilde geen ploegendiensten draaien tot mijn pensioen. Ik was benieuwd naar andere mogelijkheden voor een carrière.

Ik zocht iets dat ik met een gezin kon combineren. Ik was altijd gefascineerd door de televisieserie CSI, zodat ik aan de Hogeschool van Amsterdam begon aan de opleiding Forensisch Onderzoek, maar ik was niet goed in natuurkunde en vond de lesstof te moeilijk. Mijn tweede passie was het begeleiden van mensen. Als verpleegkundige vond ik het leuk om nieuwe collega’s rond te leiden en uitleg te geven. In drie jaar tijd heb ik aan de Hogeschool van Leiden de opleiding voor docent verpleegkunde afgerond en nu geef ik les aan het Zadkine MBO in Rotterdam. Het geeft me de kans om mijn kennis over te dragen van verpleegkunde in Nederland, St. Maarten én Aruba. Af en toe werk ik zelf in de zorg, want het is belangrijk dat ik als docent op de hoogte blijf van ontwikkelingen in de praktijk.”

 

Obstakels

“De kennismaking met Nederland was een cultuurshock. Ik moest wennen aan de kou, de omgangsvormen, dat alles geld kost en dat iedereen gehaast is. Mensen groeten elkaar niet, maar zijn vaak met hun eigen ding bezig. Nederlandse kinderen gebruiken woorden waar we op St. Maarten echt een tik voor zouden krijgen. Er gebeurde veel in het eerste jaar. Ik woonde eerst in Arnhem bij mijn broertje. Na twee maanden verhuisde ik naar Amstelveen. Toen de opleiding Forensisch Onderzoek geen succes was, ging ik werken. Ik woonde een paar maanden in Delft in het huis van een vriendin, die naar het buitenland ging. Daarna kwam mijn vriend uit St. Maarten op vakantie. Hij is gebleven en is nu mijn man. Natuurlijk wilden we een eigen huis voor ons tweeën. Ik woonde weer een tijd in Arnhem en mijn vriend in Dordrecht en uiteindelijk vonden we een huis in Rotterdam. Het is zwaar om vier keer te verhuizen in een jaar, maar ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze. Ik had ook veel steun aan mijn broers in Nederland.”

 

Helpen

“Als docent ben je meer dan alleen een docent. Kinderen komen soms met persoonlijke bagage naar school. Met mij praten ze over onderwerpen die ze niet met oudere docenten bespreken. Bovendien komen veel studenten van het Zadkine uit St. Maarten, St. Eustatius en Curaçao. De school motiveert ze om Nederlands te spreken, maar als ze in een dip zitten, is het fijn dat ze in het Papiaments of Engels kunnen uitleggen waar ze mee zitten. Ik begrijp hun gevoelens van heimwee en de moeite die ze hebben met het Nederlands. Ik geef tips uit eigen ervaring, want zelf deed ik vier keer mijn taaltoets Nederlands voor ik het haalde. Ik adviseer bijvoorbeeld om een uurtje per week Nederlands te praten met iemand. Dat deed ik tijdens mijn studie ook met een vriendin.”

 

Inspiratie

“Ik ben blij dat ik als docent verpleegkunde een positieve bijdrage lever aan de samenleving, maar ik wil ook mijn moeder blij zien. Als ik iets bereik, dan doe ik dat in eerste instantie voor mezelf, maar ik ben me ervan bewust dat mijn moeder daar hard voor heeft gewerkt. Nadat mijn zusje en ik geslaagd waren, heeft ze ons hele huis op St. Maarten versierd en foto’s naar ons in Nederland gestuurd. ‘Ik ben trots op mijn twee kinderen’, zei ze. Ik kijk ook uit naar de dingen die nog moeten komen. Alles wat ik nog mee zal maken in de toekomst. Ik wil beginnen aan mijn eigen gezin en ik ben bovendien nog niet klaar met studeren. Ik zie een rol voor mezelf weggelegd als docent verpleegkunde op St. Maarten. Die toekomst heb ik voor een groot deel in eigen handen. Dat besef geeft me energie.”

 

Dankbaar

“Mijn moeder was streng op een constructieve manier. Ze zei dat we niet thuis hoefden te komen zonder diploma en dus moesten doorzetten. Maar ze zette ons nooit onder druk. Ze luisterde goed en gaf ons ruimte om onze eigen weg te volgen en onze eigen fouten te maken. Een ander rolmodel was mijn tante, die al op jonge leeftijd manager was van American Airlines op St. Maarten. In Nederland had ik veel steun aan mijn familie, aan mijn praktijkbegeleider en aan een vriendin die ook de opleiding voor docent verpleegkunde volgde. Toevallig had ze een stage gevolgd in St. Maarten, dus dat schepte meteen een band. We hebben elkaar altijd gesteund en gemotiveerd en gezegd dat we door moesten zetten.”

 

Advies

“Ik denk dat het belangrijk is om je te ontwikkelen op veel gebieden, of je nu op St. Maarten blijft of voor het buitenland kiest. Het is belangrijk om open te staan voor nieuwe dingen en interesse te hebben voor gebeurtenissen in de wereld. Zeker als je naar het buitenland gaat, is het goed om te beseffen dat er misschien andere regels gelden, waar je je aan moet houden. Tot slot is het fijn om een goed netwerk te hebben van mensen die je steunen. Mensen die je helpen herinneren wat je doel was op de momenten dat je het bent vergeten.”

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

 

 

Ocan’s Spotlight: Charis Kuwas

Charis Kuwas (foto Charis) 300 x 300
Foto: Charis Kuwas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Curaçaose Charis Kuwas van Strong.Wise.Better, een platform waarmee ze vrouwen empowered.

 

Auteur: Otti Thomas 

“Ik ben naar Nederland gekomen voor mijn studie, samen met mijn vriend die inmiddels mijn man is. Als meisje verlangde ik al naar het ontdekken van nieuwe omgevingen en het leren van nieuwe dingen. Misschien heeft het iets te maken met het overlijden van mijn moeder toen ik vier was. Ze had een ziekte waarbij haar witte bloedcellen de rode bloedcellen opaten, waardoor haar immuunsysteem werd aangetast. Mijn drie oudere broers gingen bij mijn vader wonen en ik werd opgevoed door mijn oma en tantes. Ik had echt een leuke kindertijd en natuurlijk vond ik het jammer om hen achter te laten op Curaçao. Maar ik wilde echt iets nieuws beginnen en ik had geen moeder aan wie ik me vast moest houden.

Omdat ik koken leuk vind en kok wilde worden, volgde ik Rotterdam de opleiding consumptieve techniek. Toen ik zwanger werd, stopte ik met de opleiding. De combinatie was te zwaar. De opleiding voor secretaresse was beter te combineren. Ik heb hem in drie jaar afgerond en werk in deeltijd als secretaresse bij een instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Daarnaast ben ik empowerment strategist voor vrouwen.”

 

Obstakel

“Met mijn eigen platform Strong.Wise.Better empower ik vrouwen. Het is ontstaan omdat ik het zelf nodig had. Toen ik zwanger was van ons derde kind, merkte ik dat het me emotioneel te veel werd. We hadden net een nieuwe woning, ik had twee kinderen die ik moest verzorgen en door mijn zwangerschap bleef een aantal klussen in huis liggen. Ik kan goed met mijn man praten, maar hij was aan het werk en vaak weg. Bovendien is steun van je echtgenoot anders dan van een vrouw.

Ik had dus mensen nodig met een bemoedigende houding, maar ik kreeg niet de steun die ik op dat moment nodig had van mijn vriendinnen. Die hadden een eigen leven en een eigen manier om met dingen om te gaan. Misschien was het egoïstisch van mij om op dat moment hun steun te verwachten, maar soms is het niet anders. Het hebben van verwachtingen heeft me veel gekost.

Dat deed ontzettend pijn. Inmiddels weet ik dat het verlies van mijn moeder meespeelde.

Telkens als ik mij in de steek gelaten voel, dan roept dat gevoelens op van pijn, verdriet en onbegrip. Ik had iets nodig dat me van tijd tot tijd kracht geeft waardoor ik deze emoties kon overwinnen. Die steun vond ik via God en via social media. Ik volgde een aantal influencers die mij  inzichten gaven. Zo ben ik in contact gekomen met de Quotes Sisters, die me na een tijdje uitnodigden om mijn levenslessen en uitspraken met anderen op hun platform te delen. Zo ben ik eigenlijk begonnen.”

                                        

Helpen

“Ik begon op Facebook en Instagram met het platform Strong.Wise.Better, en ik heb ook een Facebook-groep Strong.Wise.Better womanhood. Het is een besloten groep waar inmiddels ruim 400 vrouwen lid van zijn, die kracht en ondersteuning nodig hebben voor alles waar ze in hun leven mee te maken kunnen hebben. Vrouwen zijn van nature emotioneel, dus zodra het niet goed zit met onze emoties, dan heeft het gevolgen voor ons hele leven. Ik richt me op emotioneel herstel en op een mindset van zelfvertrouwen en liefde voor jezelf.

Naast de activiteiten op internet, organiseer ik B.O.S.S. network events, wat staat voor Building Other Strong Sisters. Het zijn bijeenkomsten, waarin vrouwen bij elkaar komen en zich door elkaar zich laten inspireren en motiveren. Deze maand is de zevende editie in Rotterdam en elke keer vind ik het weer fantastisch, inspirerend en leerzaam. Als ik een vrouw help, dan leer ik er altijd zelf iets van.”

 

Dankbaar

“Ik ben gelovig. Zonder God had ik dit nooit bereikt en had ik nooit een goede moeder en echtgenote kunnen zijn. Mijn huis en gezin zijn echt mijn veilige haven. Ik heb vier prachtige kinderen, een zoon, drie dochters en een stiefdochter. Er was een tijd dat onze relatie niet stabiel genoeg was en daaruit is een kind ontstaan. Ze is mijn bonus dochter en ik ben er blij mee. Door deze situatie heb ik veel kanten van mezelf mogen leren kennen en één daarvan is dat liefde ongelooflijk machtig is. Anders had ik mijn man nooit kunnen vergeven en dit prachtige meisje in mijn leven kunnen verwelkomen. Ik hou van haar als van mijn eigen kinderen. Ik heb ook een sterke band met mijn broers en families hier in Nederland en op Curaçao.”

 

Inspiratie

“Na God zijn mijn man en kinderen mijn inspiratie en bron van energie maar ook mijn verleden motiveert mij om beter te kunnen doen. Ik wil dat onze kinderen hun eigen ontwikkeling door kunnen maken en niet met dezelfde dingen moeten worstelen als ik deed. Want vaak leven we het leven van onze ouders. We doen hetzelfde als zij, terwijl we juist de ruimte hebben om ons eigen ding te doen en te leren van ons eigen leven. Als niemand je steunt en motiveert, dan is het verleidelijk om op te geven en genoegen te nemen met een leven dat eigenlijk niet voor jou bedoeld is. Dat is jammer. Het leven leiden, dat bij jou past, is mijn definitie van succes. Mijn leven past bij mij, maar ik heb nog veel ambities. Ik wil nog veel meer vrouwen helpen, omdat ik weet dat het nodig is.”

 

Advies

“Het allerbelangrijkste is geloof in jezelf. Je familie en vrienden kunnen wel heel positief over je zijn, maar dat helpt niet als je niet in jezelf gelooft. Het goede dat een ander in jou ziet, vervangt niet wat jij niet in jezelf ziet. Je moet jezelf leren kennen. Je fundering bestaat uit alles wat je meemaakt. Net als bij een huis is dat de basis. Die fundering kan uit pijn, verdriet en negatieve ervaringen bestaan en zelfs als je een positieve houding hebt, kom je daar toch weer op terug. Je moet die fundering afbreken en het opnieuw opbouwen. Dat is een flinke klus, maar het is de moeite waard en het is niet onmogelijk!”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

 

DCP 2017

Click here to visit the 2017 Gallery

PARTNERS & SPONSORS

logo Antiliaans Netwerk
BAM_HOR_L_RGB
ocanlogo
ADCS logo verkleind
Gemeente Den Haag Logo