DCpearls 2017

DCpearls 2017

DCpearls 2017

What inspires you? DC Pearls 2015, Gala/Award Show

Nieuws

Ocan’s Spotlight: Edwina Hodge

Edwina_Hodge copy
Foto: Otti Thomas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Edwina Hodge, store manager bij Parls.com en bestuurslid van de Unified St. Maarten Connection.

Auteur: Otti Thomas 

“Op mijn twintigste kwam ik naar Nederland om in Arnhem bedrijfsadministratie te studeren, maar ik vond mijn stage zo saai en routinematig, dat ik het echt niet meer vol kon houden. Mijn stagebegeleider en leraren zagen het ook en lieten mij een beroepskeuzetest doen voor een opleiding met genoeg uitdaging die bij mijn persoonlijkheid paste. Het werden de studies Junior Accountmanager en International Business Studies. De vier jaar die het eigenlijk zou duren, werden in drie jaar gepropt, die ik uiteindelijk in twee jaar heb afgerond.

Naast mijn studie werkte ik bij de Burger King. Ik maakte snel promotie van trainer naar assistent-manager en manager. Zo kwam ik erachter dat ik het leuk vond om informatie aan anderen over te dragen en aan anderen te vertellen hoe ik bepaalde situaties had ervaren. Om die reden hielp ik ook bij de opvang van studenten in Nederland en ben ik nu betrokken bij de Unified St. Maarten Connection. In 2011 begon ik dus aan de HBO-studie Toegepaste Psychologie. Ik deed twee jaar over mijn propedeuse omdat ik in het eerste jaar mijn enkel brak tijdens basketbal, zodat ik niet alle lessen kon volgen.”

 

Obstakel

“In 2013 brak ik mijn andere enkel en ging het downhill. De behandeling en genezing duurden erg lang. Mijn orthopeed luisterde niet en wilde een traject volgen met drie injecties in mijn enkel. Toen ik na de eerste injectie zei dat het niet goed voelde, zei hij dat de pijn tussen mijn oren zat. Via mijn huisarts eiste ik een second opinion van een van de beste orthopeden in Nederland. Die bevestigde dat het niet goed zat, maar er was een wachttijd van 41 weken tot een afspraak.

Al die tijd functioneerde ik niet goed op school en kon ik niet werken. Ik had de energie niet meer. Ik liep drie jaar lang met krukken en was te snel uitgeput. Het voelde alsof een trein op volle snelheid op me afkwam, maar dat ik niets kon doen om de botsing te voorkomen. Een schoolpsycholoog stelde vast dat ik depressief was. Het beeld dat ik van mezelf had, klopte niet met het beeld dat ik zag. Ik was teleurgesteld in mezelf en ik kon niet terugvallen op basketbal, dat altijd een steun was geweest.

Na de operatie in 2016 ging het langzaam beter en begon ik weer te denken aan basketbal. Ik raakte weer in een dip, toen ik mijn voet stootte aan een uitstekende steen. Weer was het mis en weer raakte ik in een dip. Dat duurde uiteindelijk tot juli vorig jaar, toen leerde ik om bepaalde dingen los te laten en mijzelf opnieuw te ontdekken. Iets anders te zoeken waar ik voldoening uit kon halen. Ja zeggen tegen alle mogelijkheden die op mijn pad kwamen. Ik ging werken bij Parcls.com, een duurzaam logistiek bedrijf dat de uitstoot van CO2 wil verminderen en de straten minder druk maken. Ik ben inmiddels store manager. Ik wil definitief mijn studie nog wel afronden, maar in mijn eigen tijd.”

 

Inspiratie

“Basketbal was altijd mijn uitlaatklep. Op het veld was mijn hoofd leeg. Ik dacht niet aan ruzies of problemen, maar alleen aan basketbal. Het gaf een moment van helderheid. Na de wedstrijd of training kon ik altijd heel snel oplossingen vinden voor allerlei situaties. De bioscoop is daar nu voor in de plaats gekomen. Ik ga in mijn eentje naar de film. ‘s Ochtends, ‘s avonds, wanneer ik maar tijd heb. Een moment voor mezelf. Een manier om te focussen. Dit jaar heb ik varen ontdekt. Op de verjaardag van mijn vriendin huurden we een motorboot waarmee we over de grachten van Utrecht voeren. Het is heel rustgevend. Niet praten, niet luisteren, maar de boot besturen en genieten. Dat is het leukste aan het leven dat ik dit jaar heb ontdekt. Ik wil nieuwe dingen doen, nieuwe prikkels ervaren. Zo ben ik ook opnieuw gaan acteren. Ik speel in de voorstelling One Happy Kingdom van Ida Does.”

 

Dankbaar

“Ze zeggen altijd: It takes a village to raise a child. Dat geldt zeker voor mij. Ik ben op St. Maarten opgegroeid bij mijn oma en opa, de ouders van mijn vader. Mijn oma leerde me om dingen niet half-half te doen, maar goed en met plezier. Ook mijn vader, mijn stiefmoeder, ooms en tantes, mensen uit de kerk en leraressen op school waren belangrijk voor mijn opvoeding. Er waren vooral veel sterke vrouwen, die de lat erg hoog legden. Ik heb dat altijd gewaardeerd. Ze leerden me om mezelf te blijven en alles uit het leven te halen wat er in zit. In Nederland heb ik veel te danken aan mijn neef Lemoiro, goede vrienden en de St. Maarten Unified Connection, die eigenlijk een kleine familie is. Toen ik het niet meer trok, hielpen zij me door de dag heen. Ze zorgden dat ik het vol kon houden.”

 

Helpen

“Ik help als mensen om hulp vragen, maar als ze dat niet doen, dan ben ik niet de persoon om mijn neus in andermans zaken te steken. Als store manager bij Parcls.com draag ik verantwoordelijkheid voor een heel team. Ik ben van acht uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds bereikbaar om hen te helpen. Ook bij USC coach ik mensen en geef ik advies over manieren waarop ze met situaties om kunnen gaan. Daarnaast heb ik een eigen bedrijf EQ Guidance voor het samenstellen van cv’s. Ik help mensen om hun cv’s samen te stellen op basis van hun competenties en persoonlijkheid.”

 

Advies

”Ik verwelkom alle kansen die op mijn pad komen. Ik zeg geen nee, omdat een kans toevallig niet past bij het beeld dat ik van mezelf heb. Dat is ook het beste advies, dat ik aan anderen kan geven. Wijs kansen niet af omdat je het gevoel hebt dat ze niet bij je lange termijn planning passen. Tegen studenten zeg ik daarnaast dat het geen schande is als ze hun eerste jaar niet halen of niet zeker zijn van hun studiekeuze. Sociale normen bepalen dat we op jonge leeftijd moeten kiezen wat we later gaan doen. Maar dat past niet bij iedereen.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Michelangelo Walter

Michelangelo (3)
Foto: Otti Thomas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Michelangelo Walter, fitnesscoach, bootcamp-instructeur en voedingsadviseur met roots op Curaçao en in Rotterdam.

 Auteur: Otti Thomas

“Sinds mijn dertiende ben ik bezig met sport. Opdrukken en buikspieroefeningen op mijn kamer. Ik wilde er toen vooral goed uitzien en dacht niet dat ik mijn geld kon verdienen met fitness. Omdat ik veel bezig was met mijn computer, leek ICT een logische keuze. Ik heb de opleiding afgerond, maar ICT was toch niet echt mijn ding. Ik probeerde de opleiding voor commercieel medewerker en pedagogische medewerker, die ik niet afmaakt en had daarna wat losse baantjes. De omslag kwam toen ik op mijn 22ste naar Curaçao ging. Ik werkte als trainer en begeleider in een sportschool. Het was geweldig. Op zoek naar manieren om nog meer mensen te bereiken, ontdekte ik bootcamp. Terug in Nederland volgde ik de opleiding voor bootcamp instructeur en na mijn opleiding kreeg ik via mijn moeder een opdracht als fitness trainer op Curaçao. Ik werkte zes maanden als fitness trainer en verzorgde daarnaast bootcamps bij Santa Barbara Beach. Het was echt een toffe tijd. Ik had langer kunnen blijven, maar had mijn eigen leven in Nederland. Ik ben dus teruggegaan en mijn eigen bedrijf begonnen. Inmiddels ben ik vijf jaar bezig. Ik geef bootcamps in het Zuiderpark in Den Haag en het Zuiderpark in Rotterdam en ik werk samen met fitnessscholen voor mijn trainingen. Ik heb inmiddels de opleiding voor voedingsadviseur afgerond en volg nu de opleiding voor gewichtsconsulent, zodat mensen een vergoeding kunnen krijgen van hun zorgverzekeraar.”

 

Obstakels

“Als tiener ging het wat minder met me. Ik haalde wel goede cijfers op school, al stelde ik al het leren telkens uit tot het laatste moment, maar verder hing ik veel rond op straat. Mijn ouders waren gescheiden en ik zag dat mijn moeder hard werkte, elke dag van 9.00 tot 21.00 uur. Toch bleek het aan het eind van de maand moeilijk om rond te komen. Op straat ging ik dus op zoek naar manieren om snel geld te verdienen en mijn moeder te helpen. Het waren situaties waar je niet in terecht wil komen. Voor dat te ver ging, heeft mijn moeder me in mijn kraag gegrepen en naar Curaçao gestuurd. Van mijn vijftiende tot achttiende woonde ik daar bij mijn oma en opa. Het was een cultuurshock. Ik was mijn vrijheid kwijt. In Nederland ging ik zelf met het openbaar vervoer naar school en hing daarna rond met vrienden in de stad. Als ik geen zin had om naar school te gaan, dan meldde ik mezelf ziek. Op Curaçao werd ik door mijn opa naar school gebracht en gehaald. Voor bijna alles moest ik toestemming vragen. Ik bleef daardoor meer thuis en concentreerde me op school. Eenmaal terug in Nederland was ik volwassener, wijzer en meer gefocust en besloot ik om verder te studeren.”

 

Dankbaar

“Ik ben mijn moeder dankbaar, want ik weet niet wat er van mij was geworden als mijn moeder me niet naar Curaçao had gestuurd. Inmiddels woont ze weer op Curaçao en ik mis haar wel, maar aan de andere kant heb ik mijn leven hier opgebouwd. Ik heb veel te danken aan mijn opa en oma. Mijn oma is heel modern en open. Ik kon alles aan haar vragen. Mijn opa was een soort tweede vader op Curaçao. Mijn vader is trouwens mijn beste vriend. Hij heeft een nieuw gezin, maar ik heb veel contact met hem want hij woont in Nederland. Hij stimuleert me om door te zetten met mijn eigen bedrijf.

 

Inspiratie

“Mijn werk geeft me energie. Elke dag weer. Vooral als mensen resultaat boeken. De meeste mensen willen afvallen of gewoon beter in hun vel zitten. Ze willen hun lichaam onder controle krijgen. Bootcamp is ook een sociale bezigheid. Samen bewegen. Ik zie mensen echt veranderen. Ze kunnen helemaal los gaan. Ze kunnen hun ei kwijt. Ik ben een soort therapeut. Extra leuk aan bootcamp is, dat ik veel mensen tegelijkertijd kan helpen. Als personal trainer help je in een dag maximaal acht mensen, maar bij een bootcamp help je makkelijk tien of twintig mensen in een uur. Ik hou ervan om snel resultaat te boeken.”

 

Helpen

”Ik zie soms jonge gasten rondhangen op straat en denk dan: zo was ik ook. Terwijl het tegenwoordig veel makkelijker is om van straat te komen. Je kan worden wat je wil. Met minder dan vijftig euro kun je zo een bedrijf beginnen op internet. Het is veel makkelijker om een stap in de goede richting te zetten dan vroeger. Dat wil ik die jongeren graag meegeven. Daarom ben ik inmiddels aan het uitbreiden. Ik wil scholen bezoeken en jongeren inspireren. Er is meer dan ze nu doen of kunnen. Als ik het kan, dan kunnen zij het ook.”

 

Advies

“Blijf zoeken naar iets dat bij je past. Probeer nieuwe dingen uit en denk niet meteen dat die nieuwe dingen niet goed zijn. Oordeel niet te snel, maar geef het een kans. Zo is het bij mij ook gegaan. Het heeft tien jaar geduurd. Ik volgde een ICT-opleiding en probeerde het als commercieel medewerker en pedagogisch medewerker om uit te komen bij fitness. Geef dus nooit op, want je weet niet waar het geluk uiteindelijk zit.”
Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Bianca Rafaela

Bianca Rafaela
Foto: Otti Thomas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Curaçaose advocaat Bianca Rafaela, sinds 2012 eigenaar van Advocatenkantoor Rafaela.

Auteur: Otti Thomas

“Mijn vader is Curaçaoënaar, mijn moeder Nederlands en ik ben geboren in Nederland, maar ik woonde van mijn vierde tot mijn veertiende op Curaçao. Een kleine herinnering is dat er op de kleuterschool Papiaments werd gesproken, zodat ik het ook leerde. Als advocaat heb ik daar nog steeds profijt van. Het was nooit een bewuste keuze, maar veel van mijn cliënten zijn Papiamentstalig. Ze kunnen hun ei bij mij kwijt, omdat ik de taal spreek. Ik kan hun gevoelens vertalen naar de rechter in Nederland, want vaak is er weinig begrip voor de Antilliaanse cultuur. Het werkt naar twee kanten. Een voorbeeld is een ruzie, waarbij een kind een klap krijgt en vervolgens die ander helemaal in elkaar slaat. Aan de ouders leg ik uit dat het zo niet werkt in Nederland. Je mag hier geen eigen rechter spelen. Aan de rechter leg ik uit, dat ouders vinden dat kinderen voor zichzelf moeten opkomen. Wat ik ook veel tegen kom zijn bezwaartermijnen die zijn verstreken. Cliënten hebben allerlei argumenten en excuses waarom ze een bezwaar te laat indienen. Ik maak dan duidelijk dat het in Nederland echt binnen de geldende termijn moet.”

 

Obstakel

“Mijn rechtenstudie haalde ik in één keer, maar daarvoor had ik nooit goede cijfers. Ik zakte de eerste keer voor de havo. Ik kon wel studeren, maar het lukte niet. Ik wilde niets anders dan rechten studeren. Na het behalen van mijn havo-diploma koos ik de HBO-studie Management, Economie en Recht. Ik wilde het afronden in vier jaar en dan naar de universiteit. Ik haalde de hoogste cijfers voor rechten, maar mijn motivatie verdween toen er minder aandacht was voor dat vak. Ik ging alleen naar colleges die verplicht waren. Ik ging pas mijn best doen, nadat ik hoorde dat de propedeuse voldoende was om naar de universiteit te gaan. De universiteit was geweldig. Wel moest ik de eerste twee jaar met een woordenboek naast me leren. Ondanks mijn Nederlandse moeder had ik toch een taalachterstand. Maar ik had een leuke werkgroep en ik sloeg geen college over. Ik heb het in een keer gehaald, omdat ik het echt leuk vond.”

 

Helpen

“Niet iedereen begrijpt waarom ik advocaat wil zijn. Vaak worden mijn cliënten verdacht van een strafbaar feit. Het zijn geen slachtoffers maar daders. En vaak zijn het kinderen, want ik doe veel jeugdzaken. Als advocaat geef ik juridische hulp en probeer ik hun zaak zo goed mogelijk te doen. Er moet voldoende bewijs zijn voor een veroordeling. Maar ik wil ook de persoon achter die dader helpen. Een gevangenisstraf is niet altijd een oplossing. Ik kan ook met meer helpen, omdat mijn specialisatie algemene praktijk is. Wie in aanraking komt met justitie, heeft vaak meer dan een probleem. Ze raken hun werk kwijt, kunnen hun huur niet betalen, er zijn misschien problemen met een partner en kinderen, er speelt een schuldsanering. Daarvoor hoeven ze niet naar een andere advocaat, maar kunnen ze bij mij blijven.”

 

Inspiratie

“Enige tijd geleden had ik een reünie van mijn middelbare school in Nederland. Of ik advocaat was geworden, was de eerste vraag. Als kind wilde ik al advocaat worden. Ik weet niet precies waarom. Er zijn geen advocaten in mijn familie. Maar ik vind het fantastisch om mensen te helpen, ook al zijn ze niet altijd dankbaar. Ik geniet daar zo veel van, dat ik het eigenlijk niet eens als werk zie. Het is bovendien ook spannend en onvoorspelbaar. Ik kan een planning maken voor vandaag, maar opeens een telefoontje krijgen, dat ik naar het politiebureau moet voor een cliënt.”

 

Dankbaar

“Ik ben altijd erg op mezelf geweest. Niemand in mijn familie deed een universitaire studie. Ze begrepen niet waarom ik zo graag advocaat wilde worden. Ik had dus niet echt een voorbeeld, al begreep mijn vader uiteindelijk wel wat ik van plan was. Ik kon hem altijd bellen voor steun. Verder ben ik wel mijn eerste patroon dankbaar. Na je studie ben je advocaat-stagiair en heb je een patroon nodig om advocaat te worden. Hij heeft me die kans gegeven. Verder ben ik blij met mijn man. We doen veel samen, zowel privé als zakelijk. De verbouwing van mijn kantoor deed hij met een paar vrienden. Het computernetwerk verzorgt hij. We hebben echt samen iets opgebouwd.”

 

Advies

“Het is me altijd afgeraden om op een hoger niveau te studeren. Ik kreeg het advies om niet naar het HBO te gaan en op het HBO werd gezegd dat ik beter niet naar de universiteit kon gaan. Toen ik advocaat was, werd me afgeraden om een eigen praktijk te beginnen. Het was namelijk midden in de crisis. Ik heb nooit naar die adviezen geluisterd. Ik kende mezelf en wist precies wat ik wilde. Dat is dus ook mijn belangrijkste advies aan anderen. Uiteindelijk ken je jezelf het beste. Een ander kan geen keuzes voor je maken.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Nominaties zijn gestart voor Pearls of the Dutch Caribbean: Prof Volunteer Edition!

DC pearls of the Dutch Caribbean Ocan volunteers vrijwilligers Caribisch
Dit jaar zal op zaterdag 20 oktober 2018 de “Pearls of the Dutch Caribbean”: Prof Volunteer Edition” plaatsvinden, waar uitblinkende vrijwilligers met Caribisch-Nederlandse afkomst in het zonnetje gezet worden. De nominaties hiervoor zijn vanaf NU GESTART!. Ken jij iemand die met combinatie van talent en hard werken zichzelf en anderen heeft overtroffen en uitblinkt op het gebied van  vrijwilligerswerk en bestuurswerk?

Ga naar  het aanmeldformulier  om hem, haar of hun te nomineren! Wees er snel bij en nomineer jouw favoriet(en), vόόr 7 oktober 2018. 

Ocan’s Spotlight: Shulaika Delsol

mr SB Delsol
Foto: Shulaika Delsol

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elke week één van hen in de Spotlight. Deze week Shulaika Delsol, geboren en getogen op Curaçao en werkzaam als fiscaal jurist en belastingadviseur voor klanten op Curaçao, Bonaire en in Nederland.

Auteur: Otti Thomas

“Ik heb sinds 2001 een belastingadviesboutique op Curaçao en sinds 2013 ook in Den Haag. Ik studeerde belastingrecht aan de Rijksuniversiteit in Groningen. Oorspronkelijk kwam ik naar Nederland om internationaal privaat recht te studeren. In die tijd dacht ik dat ik met zo’n specialisatie altijd werk zou vinden op Curaçao, omdat Curaçao dertig jaar geleden een sterke internationale focus en offshore industrie had. Mijn huisgenote hing op een dag een foto van een Ferrari aan de muur van onze gang. Toen ik vroeg waarom, antwoordde zij dat dat haar toekomstige auto zou zijn, nadat zij haar studie belastingrecht had afgerond. Ik ben me toen gaan verdiepen in belastingrecht, ik heb een aantal belastingvakken gevolgd en vond het zo leuk, dat ik ben overgestapt. Na mijn afstuderen als fiscaal jurist in 1994 ben ik gaan werken als Inspecteur der Belastingen bij de Belastingdienst Ondernemingen in Groningen en volgde ik tegelijkertijd de opleiding tot belastinginspecteur. Vervolgens werkte ik bij de Directie Internationale Fiscale Zaken van het Ministerie van Financiën in Den Haag, waar ik mij voornamelijk bezig hield met voorbereiden van beleid en fiscale wetgeving. Ik werkte onder staatssecretaris van Financiën Willem Vermeend, die ook mijn professor was in Groningen. Op een gegeven moment moest ik terug naar Curaçao, omdat ik mijn studie had bekostigd met een beurs van de toenmalige Nederlandse Antillen.”

 

Obstakel

“Ik moest wennen. Ik was acht jaar weggeweest en had geen ervaring met de werkcultuur op Curaçao. Bovendien had ik inmiddels een man en een kind. Werken voor de overheid is leuk, maar als je dingen wil veranderen, krijg je veel weerstand. Het was dus zwaar. Mijn salaris bij de Directie der Belastingen was ook lager dan in Nederland, terwijl het levensonderhoud op Curaçao vrij duur is. Mijn man, ook jurist, mocht niet werken, want een werkvergunning was er alleen voor schaarse functies in die tijd. We kregen geen lening voor een auto omdat we niet bekend waren bij de bank, zodat mijn vader borg moest staan voor ons. We moesten een huis huren en vlak nadat we waren verhuisd, werd bij ons ingebroken. De politie waarschuwde ons nog dat er een grote kans was dat de inbrekers terug zouden komen. Ze hadden namelijk niet alles meegenomen, maar wel klaar gezet. Je woont dan niet lekker meer in zo’n huis en we zijn snel op zoek gegaan naar een andere woning. Uiteindelijk trad mijn man in dienst bij het Ministerie van Arbeid en Sociale Zaken, maar net nadat we een hypotheek hadden afgesloten voor de bouw van ons eigen huis, maakte de minister van Financiën bekend dat het financieel erg slecht ging met het Land. Hij kon de betaling van de ambtenarensalarissen de komende tijd niet meer garanderen. Er waren dus verschillende tegenvallers. Het enige dat je kunt doen, is doorzetten. Mijn man en ik besloten dat een van ons uit dienst van de overheid moest en werk moest gaan zoeken in de private sector. Ik werd als eerste aangenomen bij trustkantoor CITCO en drie jaar later begon ik een eigen belastingadvieskantoor.”

 

Dankbaar

“Om ergens te komen heb je vaak hulp nodig. Mensen geven je de mogelijkheid om te werken en door hard en goed werk te leveren, kun je jezelf verder ontplooien en ontwikkelen. Dus ik ben verschillende mensen dankbaar bij de overheid, CITCO en Deloitte, waar ik ook vijf jaar werkzaam ben geweest, maar vooral God. Mijn vader heeft mij ook altijd gemotiveerd en gesteund om voor mezelf te beginnen. Hij stimuleerde me ook om in Nederland te gaan studeren om zo mijn horizon te verbreden. Ik ben trouwens ook de mensen dankbaar die me hebben tegengewerkt en nog steeds tegenwerken. Van tegenwerking word je creatief en strategisch, omdat je gedwongen wordt uitwegen te zoeken om  obstakels te omzeilen.”

 

Inspiratie

“Ik ben een perfectionist en ben altijd op zoek naar manieren om alles wat ik doe te verbeteren. Voor klanten doe ik meer dan ik zou moeten. Ik heb vorig jaar een online winkel voor leren tassen uit Italië opgezet. Ik wilde weten hoe dat in zijn werk gaat en of de huidige fiscale wetgeving wel geschikt is daarvoor. Belastingwetgeving verandert voortdurend omdat de maatschappij steeds verder ontwikkelt. Mijn werk is zeer afwisselend en dynamisch. Het is vaak een spel tussen de belastingadviseur en de fiscus. De inspecteur behartigt de belangen van een land en interpreteert de wet zodanig dat zoveel mogelijk belasting kan worden geheven. Als belastingadviseur probeer je de wet zodanig uit te leggen dat klanten zo min mogelijk belasting hoeven te betalen.”

 

Helpen

“Ik ging rechten studeren omdat ik mijzelf een rechtvaardig persoon acht. Het recht is tot mijn spijt niet altijd rechtvaardig. Mijn ervaring is dat de sterkste mensen veelal winnen en dat zijn vaak de mensen die kapitaalkrachtig zijn. Ik help al jaren gratis een gepensioneerde klant op Curaçao met zijn belastingzaken daar. Hij komt steeds in de problemen omdat hij twee pensioenuitkeringen heeft en het ambtenarenpensioenfonds op Curaçao deze twee pensioenen niet samenvoegt om de verschuldigde belasting te berekenen en af te dragen aan de fiscus daar. Ik verzorg zijn jaarlijkse aangiftes en doe de correspondentie met het pensioenfonds of de fiscus.”

 

Advies

“Alles heeft te maken met durven. Veel mensen willen geen risico lopen. Ze zijn bang om te falen. Maar als je in je comfortzone blijft zitten, zul je nooit iets nieuws ervaren. Als je een andere uitkomst wilt in je leven, dan zul je echt de formule moeten aanpassen. Dat is misschien wel eng, omdat je niet weet wat je te wachten staat. Je kunt namelijk heel hard je kop stoten als je in de diepte springt, maar je kunt ook tijdens de val leren vliegen. Dus durf en geloof in jezelf. Als je iets met passie doet, dan wordt het ook een succes.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Maciba Hull

Maciba Hull foto
Foto: Maciba Hull

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Maciba Hull uit St. Maarten, werkzaam als verpleegkundige in het Erasmus Universitair Medisch Centrum.

Auteur: Ottti Thomas

“Een buurvrouw op St. Maarten was verpleegkundige in het St. Maarten Medical Center. Als klein meisje wist ik niet precies wat het inhield, maar het had een enorme aantrekkingskracht. Ik heb nooit iets anders gewild. Ik werk in het Erasmus Universiteit Medisch Centrum op de afdeling HPB voor mensen met lever, pancreas en galwegenziektes. Verpleegkunde is onvoorspelbaar. Je moet de juiste beslissingen kunnen nemen, risico’s in kunnen schatten, het beste uit een situatie kunnen halen en je hoofd koel houden. Niet alle patiënten overleven het, dus je moet een balans zien te vinden tussen empathie en persoonlijk niet te veel betrokken raken. Je mag niet verlamd raken, maar moet je gedachten omzetten in kracht. Ik werk ook als coördinatie verpleegkundige. Samen met een arts kijk ik waar we patiënten kunnen plaatsen, die bij de spoedeisende hulp binnen komen. Ik kijk wie er binnen een team het meest geschikt is voor een taak, want zelfs ervaren verpleegkundigen raken soms toch in de stress. Ik spring bij waar nodig. Ik werkte ook enige tijd op de polikliniek. Ik draaide een verpleegkundig spreekuur met patiënten als voorbereiding op hun ziekenhuis opname. Verpleging is dus meer dan alleen het wassen van patiënten.”

 

Obstakel

“Ik was veertien toen we naar Nederland verhuisden. Voor mij was het een cultuurshock. Ik begon in het tweede jaar van het VMBO, een lager niveau dan high school die ik op St. Maarten volgde. Ik vond het zwaar dat ik niemand kende, opnieuw vrienden moest maken en daarbij de taal moest leren. Ik had de eerste paar jaren vaak heimwee. Ik spijbelde veel. Ik bleef liggen als mijn moeder ’s ochtends naar haar werk ging. Voordat ze thuis kwam stond ik op en deed ik net alsof ik naar school was geweest. Na de middelbare school volgde ik de richting Helpende Zorg en Welzijn op het Mondriaan College MBO. Er waren momenten wanneer ik huilend thuis kwam van mijn stage in een verpleeghuis, omdat ik het niet leuk vond en in een ziekenhuis wilde werken.

Ergens kwam een omslag. Ik denk dat ik gewoon volwassen werd. Ik besefte dat ik op moest houden met dat gedoe en gezeur. Op MBO niveau 4 kreeg ik de kans om stage te lopen in het Erasmus Universitair Medisch Centrum. Klasgenoten waarschuwden dat ik daar met mijn kleurtje dubbel zo hard moest werken, maar ik wilde het per se, ongeacht wat ik daarvoor moest doen. Na een jaar stage op de kinderafdeling en een jaar bij vasculaire en transplantatie chirurgie boden ze me een baan aan. Ik werk er nu zeven jaar en ben aan mijn bachelor verpleegkunde op HBO-niveau begonnen. Ik ben nog lang niet uitgeleerd en dat is ook onmogelijk in dit vak. Daarbij wil ik zoveel mogelijk ervaring op doen op het gebied van verpleegkundige om breed inzetbaar te zijn.”

 

Inspiratie

“Mensen in het ziekenhuis bevinden zich in een kwetsbare, machteloze situatie. Het is mooi om hen te begeleiden. Ik kan misschien weinig veranderen aan die situatie, maar kan wel helpen om met die situatie om te gaan. Ik begrijp dat ze het moeilijk hebben, maar probeer toch een positieve kijk te stimuleren. Als je het mentaal opgeeft, dan geeft je lichaam het ook op. Ze hangen samen. Het geeft me kracht. Mensen liggen levenloos in hun bed als ze net binnen zijn gebracht, maar lopen energiek het ziekenhuis weer uit. Ik haal ook voldoening uit de wijze waarop ik het beste weet te maken van een stressvolle baan. Het kiezen van de juiste prioriteiten. In elke organisatie spelen er veel dingen, bijvoorbeeld op het gebied van logistiek, en het is belangrijk om te zorgen dat een cliënt daar niets van merkt. Hij of zij heeft al zijn krachten nodig om te herstellen.”

 

Dankbaar

“Mijn moeder was altijd trots op me. Ze heeft me altijd gestimuleerd om een betere Maciba te worden. Ik wilde haar dus alle reden geven om trots te zijn. Bovendien wilde ik een betere basis dan mijn moeder. Zij stopte met school toen ze op haar 17de van mij beviel. Vervolgens heeft ze altijd hard moeten werken om rond te komen. Twee jaar geleden is ze overleden aan borstkanker die was uitgezaaid naar haar lever. Ik ben altijd blij en dankbaar dat ik voor haar kon zijn als dochter én met mijn kennis als verpleegkundige.”

 

Helpen

”Misschien wil ik in de toekomst iets in het onderwijs of management doen. Er zijn op MBO-niveau veel verpleegkundigen met een multiculturele achtergrond. Ze worstelen met dezelfde dingen als ik en hebben het gevoel dat ze zich dubbel moeten bewijzen. Ik denk dat ik een bron van inspiratie ben. Ik kan laten zien dat het mogelijk is en welke stappen je daarvoor moet nemen. Dat ze zich niet door een persoon moeten laten weerhouden van hun doelen. De werkvloer is niet altijd leuk, maar ze zijn er naast hun dromen en doelen in de eerste plaats voor de patiënten.

De laatste jaren denk ik steeds vaker aan een terugkeer naar St. Maarten. Ik weet niet hoe ik het zou ervaren, want in Nederland ben ik volwassen geworden. Maar ik zie het als een taak om met mijn expertise en kennis bij te dragen aan de groei van mijn land.”

 

Advies

”Willen is kunnen! Iemand zei dat ooit tegen mij en ik zeg het nu vaak tegen mezelf. Beperk je bovendien niet tot een bepaalde omgeving. Door het verbreden van je horizon ontdek je dingen waarvan je het bestaan niet kende. Tot slot denk ik dat adviezen er zijn om naar te luisteren, maar niet altijd om op te volgen. Soms adviseren mensen je om iets niet te doen, terwijl ze je drive niet kennen. Als ik had geluisterd naar het advies van mijn klasgenoten, had ik nu niet die mooie baan gehad.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Magda Lacroes-Felesita

Magda Lacroes foto
Foto: Nelson Lacroes

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Curaçaose Magda Lacroes-Felesita, bibliothecaresse, webredacteur en initiatiefnemer van de Dutch Caribbean Book Club.

Auteur: Otti Thomas

“Op mijn vijfde verhuisden we van Scharloo naar Steenrijk. Het prachtige huis van mijn opa werd afgebroken voor de bouw van de Julianabrug. Na de basisschool volgde ik de mavo en de opleiding voor Economisch Toeristisch Administratief Onderwijs (ETAO), die nu niet meer bestaat. De liefde voor lezen ontstond toen mijn ouders uit elkaar gingen. Als meisje van 14 zocht ik mijn toevlucht in boeken. Meteen na mijn ETAO-examen ging ik werken bij de Wetenschappelijke Bibliotheek in Punda. De directrice stimuleerde me om in Nederland de bibliotheekopleiding te doen. Bursalen verbleven de eerste week in een hotel en mijn kamergenote had een broer, waar ik mee in contact kwam. Hij is na ruim 36 jaar nog altijd mijn man.

Na mijn studie werkte ik in de bibliotheek van het toenmalige ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk, het ministerie van Landbouw en Visserij en het ministerie van Sociale Zaken. Ik werk nu bij een overheidsorganisatie, overigens niet meer in de bibliotheek, maar als webredacteur van de afdeling digitale dienstverlening. Daarnaast ben ik ruim vijftien jaar bestuurslid van de Koninklijke Nederlandse Vereniging van Informatieprofessionals. De KNVI organiseert congressen, lezingen, workshops en ‘kijkjes in de keuken’ voor de vakgenoten. Ik heb verschillende kijkjes georganiseerd bij onder meer de Tweede Kamer, Ernst & Young, Google,  NOS Documentatie en het Koninklijk Instituut voor de Tropen.

 

Inspiratie

“De liefde voor boeken zit in mijn hart. Ik was verbaasd dat mensen nog nooit gehoord hadden van Boelie van Leeuwen, Frank Martinus Arion of bepaalde titels. Om Caribische én Europese Nederlanders kennis te laten maken met Caribische auteurs en thema’s,  heb ik in 2012 Dutch Caribbean Book Club opgericht. Ik vind het belangrijk dat ze die schrijvers kennen, maar ook die boeken. Een blanke Nederlandse schrijver kijkt heel anders naar interraciale verhoudingen dan een Caribische auteur als bijvoorbeeld Jacques Hermelijn. Inmiddels hebben we 21 lezingen gehad. In oktober organiseren we in het Haags Historisch Museum een lezing over George Maduro en vertonen we een documentaire over de Antillen in de Tweede Wereldoorlog. Volgend jaar is er een bijeenkomst over Luis Daal en is Egbert Juliana, zoon van Elis, aanwezig tijdens de Internationale Dag van de Moedertaal. Ik wil ook heel graag Radna Fabias uitnodigen, die dit jaar de Buddingh-prijs voor het beste poëziedebuut kreeg.”

 

Obstakel

“Alleen al het feit om in Nederland te gaan studeren en wonen is een soort overwinning. Ik denk dat doorzettingsvermogen het belangrijkste is. Je kunt het opgeven als je met tegenslagen te maken hebt, maar dat doe ik niet. Op mijn 55ste haalde ik mijn bachelor HBO-Informatiemanagement, mede dankzij een goede studiebegeleider. Ik was één van de oudste studenten en studeerde naast mijn fulltime werk, maar ik geef niet op. Bij de eerste bijeenkomst van de Dutch Caribbean Book Club waren er misschien twintig mensen aanwezig. Mijn man, mijn kinderen, schoonzussen en zwagers. Maar Walter Palm zei dat ik gewoon door moest gaan en door moest zetten. Niet bij de eerste tegenslag zeggen: ik doe het niet meer.”

 

Dankbaar

“Mijn moeder had de kracht om iets groots te maken van iets kleins. Ze ging naar de markt, kocht een vis en hakte hem in mootjes, die ze verkocht. Daarmee maakte ze wat winst voor het gezin. Ze kon zo veel, zonder geld of opleiding. Als het moest, dan metselde ze een muurtje, verfde ze een kastje of naaide ze gordijnen. Ze had een groot doorzettingsvermogen en had verschillende banen om voor negen kinderen te zorgen. Ze is mijn grote voorbeeld. In Nederland is mijn manmijn grote steun en toeverlaat. Mijn kinderen zijn ook altijd bereid om te helpen. God ben ik dankbaar voor mijn kracht en verder heb ik heel veel mensen om me heen, zowel Europese als Caribische Nederlanders. Mensen die je een duwtje in de rug geven als je het nodig hebt.”

 

Helpen

“Vluchtelingenwerk zocht vrijwilligers voor het project ‘1001 krachten’. Buitenlandse vrouwen kregen Nederlandse les en begeleiding naar een baan. Dat ga ik doen, dacht ik. Ik vond een stageplek bij een restaurant voor een vrouw uit Afrika, een plek bij de Bijenkorf voor een vrouw uit de Dominicaanse Republiek en een vrouw uit Maleisië ging werken bij de Wereldwinkel. In een wijkcentrum gaf ik Nederlandse les, wat ik zeker leuk vind. Mijn man is voorganger bij een Pinkstergemeente in Den Haag en in de kerk vertaal ik simultaan van Spaans naar Nederlanders, onder andere voor jongeren, die niet met Spaans zijn opgegroeid. Dergelijke dingen geven me energie en voldoening.”

 

Advies

“We leren wel Nederlands op school, maar is anders als je naar Nederland gaat. Het is vaak een struikelblok voor Antillianen in Nederland. Je kunt dat ondervangen door veel te lezen. Een simpel boek of de krant. Ik zocht vroeger elk onbekend woord op in een woordenboek. Je vergroot je woordenschat en je kunt je zo ook beter uitdrukken. Het is ook belangrijk om mensen om je heen te hebben die je motiveren en stimuleren. Het is af en toe fijn om bij je eigen clubje te blijven hangen. Ik ben lid van Club di Antiyanas, die helaas op houdt te bestaan. Maar kijk ook verder. Dat scheelt enorm.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Burnize Evertsz

Burnize Spotlight selfie_geknipt
Foto: Burnize Evertsz

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Burnize Evertsz, budgetcoach en predikant uit Curaçao.

Auteur: Otti Thomas:

“Toen mijn jongere broer voor zijn studie naar Nederland vertrok, reisde mijn moeder hem achterna en later ook mijn zus. Ik voelde me alleen en ben samen met mijn man en mijn dochter naar Nederland verhuisd. Op Curaçao werkte ik in de verzekeringswereld en dat ben ik ook in Nederland gaan doen. Dat was negentien jaar geleden. Inmiddels werk ik al twee jaar als zelfstandig budgetadviseur. Meestal voor particulieren, die niets voelen voor het schuldhulpverleningstraject van de gemeente. Dat is namelijk geen pretje. Veel mensen hebben er nare ervaringen mee en soms vallen ze na een aantal jaren terug in hun oude patroon. Ik begeleid mensen bij het aflossen van hun schulden, te beginnen bij de kleinste bedragen. Het is een lang traject, want je moet werken aan een gedragsverandering. Soms ga ik met hen naar de supermarkt om te laten zien hoe je creatief in kunt kopen met weinig geld. Ik ben daarnaast bezig met mijn landelijke certificaat voor budget coach en volg een studie intercultureel coaching. Ook doe ik de opleiding beschermingsbewind voor de bescherming van mensen, die niet in staat zijn om hun eigen financiën te regelen. Op mijn veertigste kreeg ik dus opeens een drive om carrière te gaan maken.”

Obstakel
“De vader van mijn jongste kind beloofde van alles, maar toen ik vertelde dat ik zwanger van hem was, wilde hij niets meer met me te maken hebben, Mijn hele wereld stortte in. Mijn zelfvertrouwen was weg. Zo hevig was het. Ik kon helemaal niets, ook niet meer werken, en bouwde een schuld op. De schuldhulpverlening liep vervolgens fout. De aflossing van de schuld liep via de gemeente, maar die vergat twee jaar lang mijn schuldeisers te betalen en één van hen legde beslag op mijn inboedelrekening. Drie maanden lang had ik geen inkomsten, stroom of water, maar wel drie kinderen. Daarna kreeg ik een bewindvoerder toegewezen, die achteraf niet benoemd bleek te zijn als bewindvoerder. Op een gegeven moment heb ik de knop omgezet. Ik hoorde een stem die me voor de keuze stelde: zo door gaan of vechten voor mij en mijn kinderen. Stukje bij beetje ben ik gekomen waar ik nu ben. Spijt heb ik trouwens niet. Al die ervaringen hebben me gemaakt wie ik nu ben. Als je nooit faalt, dan leer je ook niets. Je kunt de tijd bovendien niet terugdraaien, maar wel het beste maken van wat er nu komt. Daar ben ik me bezig.”

Inspiratie
“Ik ben katholiek opgevoed, maar toen een pastor van de Pinkstergemeente had gebeden, werd ik echt geraakt door de Heilige geest en bekeerde. Mijn hele leven veranderde. Ik kreeg een innerlijke rust. Nu ben ik evangelist bij de Pinkstergemeente in Den Haag. God is mijn houvast. Hij hielp me toen het slecht ging. Door beproevingen wordt het geloof alleen maar sterker. Hij hielp ook daarna. Ik vroeg wat ik moest doen en droomde dat ik andere mensen met schulden moest gaan helpen. De volgende ochtend heb ik meteen de Kamer van Koophandel gebeld en een paar dagen later was ik ingeschreven. Het is mooi als je anderen kunt helpen door de dingen die je hebt meegemaakt. Ik weet hoe het voelt om grote schulden te hebben. Ik kan me volledig inleven. Mijn levenservaring is dus mijn inspiratie.”

Helpen
“Ik help al anderhalf jaar een gepensioneerde vrouw, die me niet eens kan betalen. Dat kan ik natuurlijk niet altijd doen, maar het geeft me voldoening omdat ze zo dankbaar is. Inmiddels heeft ze haar schulden bijna afbetaald, omdat ze precies doet wat ik zeg. Mensen die me wel betalen voor mijn hulp, doen dat soms niet. Ze willen wel hulp, maar werken niet mee. Ik help ook veel Spaanstalige mensen, die mede door de taalbarrière snel schulden maken. Omdat ik vloeiend Spaans spreek, help ik ze bij het aflossen van hun schulden, maar ik help ze ook als vertaler bij instanties als de jeugdzorg, de gemeente, de rechtbank of bij het indienen van bezwaarschriften. Een koppel uit Colombia wil een eigen klusbedrijf beginnen. Daar ga ik ze deze maand mee helpen.”

Dankbaar
“Ik ben God dankbaar, maar ook mijn drie kinderen hebben me altijd gesteund. Ze zeiden dat ik mijn best moest doen, omdat ik hen ook inspireerde. Verder heb ik veel te danken aan mijn buurman Elvis Monte aan de Ammunitiehaven in Den Haag, waar ik mijn kantoor heb. Hij is belasting adviseur. Ik ken hem inmiddels acht jaar en vanaf het begin heeft hij in mij geloofd. Als ik advies nodig heb, helpt hij me altijd.”

Advies
“Het is onder onze mensen, dus Antillianen, nog steeds een taboe om te vertellen dat je schulden hebt. Maar je hoeft je niet te schamen. Je kunt schulden krijgen door een scheiding, door ziekte, door ontslag. Het kan iedereen gebeuren. Zoek op tijd hulp en wacht liever niet tot je echt in de knel zit. Hetzelfde geldt voor andere problemen. Als je erover praat met anderen is er altijd een oplossing. Alle problemen hebben een moment waarop ze begonnen, maar ook een moment waarop ze eindigen.”

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Dyonna Benett

Dyonna

Foto: Dyonna Benett

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Dyonna Benett, erfgoedprofessional met roots op Curacao en in de Dominicaanse Republiek.

 

Auteur: Otti Thomas

“Mijn moeder kwam naar Nederland toen ze zwanger was. Inmiddels heb ik het geaccepteerd, maar vroeger vond ik dat jammer. Mijn oudere zus en de meeste familieleden waren wel op Curaçao geboren en op de een of andere manier voelde ik me buitengesloten. Ik weet niet hoe het was gelopen als ik wel op Curaçao was geboren en opgegroeid, maar juist door die afkomst vond ik dat ik Curaçao goed moest representeren in Nederland. Het zat in de kleine dingen. Op school deed ik extra mijn best om te laten zien dat iemand met een kleur ook kon presteren. Toen ik ontdekte dat Curaçao niet goed werd gerepresenteerd in de Nederlandse geschiedenis, vond ik dat ik me daarvoor in moest zetten en koos de studie Cultureel Erfgoed. In het begin richtte ik me vooral op de representatie van culturen in musea en tentoonstellingen, en op multiperspectiviteit, dus aandacht voor meer invalshoeken bij tentoonstellingen. Op dit moment ben ik betrokken bij de invulling van een grote Pan-Caribische tentoonstelling in 2019, waar ik nog niet teveel over kan zeggen, werk ik fulltime bij het Historisch archief van het Waterschap Amstel, Gooi en Vecht en ben ik adviseur Beeldende Kunst en Cultureel Erfgoed bij het Mondriaan Fonds. Daarnaast ben ik tegenwoordig vooral bezig met veel projecten op het gebied van inclusiviteit, dus het betrekken van alle bevolkingsgroepen bij evenementen en tentoonstellingen in Nederland. Door de diaspora hebben we namelijk meer overeenkomsten dan verschillen.”

 

Inspiratie

“Onze voorouders hebben lang gestreden om met respect te worden behandeld. Ze wilden dat hun verhaal werd verteld, gehoord en erkend. Ik denk dat dat mijn belangrijkste drive is. Ik wil laten zien dat we meer zijn dan het beeld dat vroeger van ons bestond. We leven in de eeuw van de bewustwording, een tijd dat we echt een verschil kunnen maken. Ik geloof dat onze voorouders ons daar ook bij begeleiden en sturen. Dat geldt ook voor mijn voorouders uit de Dominicaanse Republiek, waar ik me nog verder in ga verdiepen.

Carnaval is ook belangrijk voor mij. Ik nam het initiatief voor de toevoeging van Zomercarnaval aan de Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed. Het is meer dan het aantrekken van een kostuum en dansen. Het gaat veel dieper. Het heeft betrekking op representatie, want je laat jezelf zien. En als je spiritueel bent ingesteld, zoals ik, dan eer je je voorouders die ook carnaval vierden. Omdat carnaval meer is dan een feestje denk ik daarom dat zoveel mensen uitkijken naar het Zomercarnaval in Rotterdam. Een dag per jaar kun je zoiets moois ervaren.”

 

Obstakel

“Ik heb altijd een beetje last van faalangst gehad. Dat ik niet op de juiste manier aan de verwachtingen voldoe. Bijvoorbeeld bij presentaties voor een publiek van mensen die niet graag dingen aannemen van anderen. Of bij het schrijven van mijn afstudeerscriptie over de representatie van identiteit in Curaçaose musea. Mensen zaten er op te wachten, want het was nooit eerder onderzocht en ze konden mijn bevindingen en aanbevelingen gebruiken om verder te komen. Heel vaak dacht ik dat ik het niet zou halen en dat ik het niet kon. Maar met steun van mensen om me heen, doe ik het dan toch en gaat het goed.

Er zullen altijd mensen met kritiek zijn want erfgoed is een maatschappelijke kwestie, maar tegelijkertijd ook heel persoonlijk. Als daaraan wordt gesleuteld omdat een bepaald beeld of verhaal niet klopt, dan kan dat voor moeilijkheden zorgen. Het heeft dus tijd nodig. Tijd, veel onderwijs en heel veel gesprekken met voorbeelden waarom dat beeld niet klopt. Als je mensen op de juiste manier benaderd, dan staat ze wel open voor een dialoog.”

 

Dankbaar

“Ik ben veel mensen dankbaar, onder wie natuurlijk mijn moeder. Maar vooral ook mijn geliefde. Ze is de liefde van mijn leven. Op het moment dat ik dit had geaccepteerd kon ik ook helemaal voor haar gaan. Ik ben normaal gesproken erg gesteld op mijn privé leven, maar het overlijden van Marieta Emers heeft mij op andere gedachten gebracht. Ze heeft zich altijd ingezet voor het bespreekbaar maken van seksualiteit in de Caribische Gemeenschap en het voelde verkeerd om dit weer voor mezelf te houden. Dit is voor mij geen moment van ‘uit de kast komen’ Er zijn vrienden en enkele familieleden die het weten. Ik hoef niet in een hokje geplaatst te worden, of benoemd te worden als biseksueel. Ik ben een mens en ik ben verliefd geworden op een vrouw. Mijn leven loopt goed door de liefde die we al zeven jaar voor elkaar voelen. Ze zorgt voor me, steunt me en geeft me advies. Sinds we samenwonen is zij degene die mij op mijn pad houdt.

 

Helpen

“Sinds ik adviseur ben voor het Mondriaanfonds krijg ik vaak vragen over het aanvragen van fondsen. Bij tentoonstellingen vormt gevoel vaak de basis en mensen willen weten hoe ze die gevoelens het beste kunnen verwoorden. Het belangrijkste is om je plan zoveel mogelijk uit te werken en je af te vragen wat je doel is. Voor een tentoonstelling over verschillende culturen is bijvoorbeeld de keuze voor een goede curator erg belangrijk.

Ook buiten mijn werk word ik soms benaderd voor advies of motivatie. Mensen hebben soms de juiste woorden nodig om verder te kunnen.”

 

Advies

“Ik denk dat je met positiviteit meer bereikt dan met negativiteit. Ik snap best dat veel mensen door gebeurtenissen uit het verleden boos of ontevreden zijn , maar met liefde en door voortdurend te focussen op wat er wel goed gaat bereik je veel meer. Mijn advies aan anderen is om volledig te vertrouwen op wat ze kunnen en willen bereiken. Soms voelt het alsof we niet geschikt zijn voor iets waardoor we gaan twijfelen of we over de juiste kwaliteiten beschikken. Maar zodra we onze gedachten en dromen met de juiste energieën voeden, dan zal het je verbazen waar het universum tot in staat is. Vertrouw op jezelf, geloof, just do it and go for it!

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Linton Jayson Posthumus

Linton Jayson

Foto: Linton Jayson Posthumus

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Fries-Curaçaose zaakwaarnemer in het internationale profvoetbal Linton Jayson Posthumus, eigenaar van LJ Sports & Employment.

Auteur: Otti Thomas

“Het runnen van een football agency heeft meerdere facetten. Ik werk als manager voor individuele voetballers en ben scout/intermediair voor een aantal clubs. De individuele spelers begeleid ik bij hun carrière als profvoetballer. Van de clubs krijg ik bijvoorbeeld de vraag voor een spits of buitenspeler, die ik dan aandraag. Of ze vragen informatie over een speler die door iemand anders is aangeboden. Ik gebruik een scoutingplatform met wedstrijden uit de hele wereld, waarop je individuele spelers kunt volgen. Je kunt van één speler alle dribbelacties, schoten of loopacties in een wedstrijd selecteren of hele wedstrijden terugkijken. Ik werk wereldwijd maar heb de afgelopen tijd veel klussen gedaan in Azië. Deze zomer heb ik nog een speler uit Australië getransfereerd naar Japan. De salarissen zijn daar veel hoger. Spelers die op hun 28ste nog een paar jaar als voetballer voor zich hebben, verdienen daar meer dan bij een gemiddelde club in Nederland. Mijn omzet komt dus voor het grootste deel uit Azië. Op termijn wil ik mijn werkzaamheden in Nederland nog meer gaan uitbouwen zodat mijn Agentschap ook in eigen land mee kan draaien aan de top. Het is van mij ook een droom om ooit ‘aan de andere kant’ van de tafel te zitten en zelf een voetbalclub te leiden.”

 

Inspiratie

“Toen ik negen was, zag ik de film Jerry Maguire met Tom Cruise als een sports agent. Dit maakte diepe indruk op mij en is me altijd bijgebleven. Als kind wilde ik natuurlijk het liefst profvoetballer worden, maar op een gegeven moment besefte ik dat ik te weinig talent had en realistisch moest zijn. Na de HBO-opleiding voor Sport, Gezondheid en Management studeerde ik rechten aan de Rijksuniversiteit van Groningen met het doel om als zaakwaarnemer in het internationale profvoetbal aan de slag te gaan. Tijdens mijn studie ben ik al een beetje begonnen en met hard werken, veel tijd en een beetje geluk ging het lopen. Na mijn studie heb ik niet eens een andere baan hoeven te zoeken. Ik leef mijn droom.”

 

Obstakels

“Het internationale profvoetbal is een harde wereld, waarin geld een prominente rol in speelt. Toen ik begon, merkte ik al snel dat je de zaken realistisch moet houden. Soms is het dus beter om iets aan je voorbij te laten gaan en jezelf heel veel gedoe en tijd te besparen. Dit voorkom je door bijvoorbeeld alle afspraken op papier te zetten. Een klik en vertrouwensband met de spelers is de basis voor de samenwerking. Juist in die harde wereld vind ik het belangrijk om spelers goed te begeleiden. Er is namelijk veel talent, maar veel jongens redden het niet omdat ze niet weten hoe ze verder moeten komen of verkeerde keuzes maken. Als ik jongens hierin kan ondersteunen zodat ze het wel redden, dan ben ik een blij persoon.”

 

Dankbaar

“Mijn ouders hebben wel eens gesuggereerd dat ik moest solliciteren toen ik net klaar was met mijn studie, maar ze hebben me eigenlijk altijd gesteund in mijn keuzes. Ze zijn ook ondernemers en mijn vader doet nog steeds mijn boekhouding. Mijn Curaçaose moeder kwam naar Nederland om te werken voor Hajé Restaurants waar ze mijn Friese vader tegenkwam. Opgroeien tussen twee culturen was te merken in mijn opvoeding. Mijn moeder was bijvoorbeeld veel directer en strikter dan de moeders van mijn Nederlandse vrienden. Van haar heb ik mijn discipline en focus. Van mijn vader heb ik de Friese mentaliteit. Een nuchter karakter. In beide culturen voel ik me thuis. Het voelt vertrouwd als ik Cache Royale hoor of familie op Curaçao bezoek, maar ook als ik op zaterdag mijn Friese oma bezoek met Omrop Fryslân op de radio.”

 

Helpen

“Voetballers die op een iets lager niveau spelen, vragen me wel eens om hulp via Facebook en LinkedIn. Ik kijk altijd naar beelden van hun spel, maar ben altijd eerlijk. Als ik niets voor ze kan doen, dan laat dat weten. Er zijn ook veel voetballers aan het eind van hun carrière die agent willen worden. Meestal geef ik mee dat het (jeugd) trainerschap ook een mooie keuze is. Een van de mooiste dingen is namelijk om de ontwikkeling van de spelers van dichtbij te zien. Het werk als agent wordt ook vaak onderschat. Er komt veel meer bij kijken, dan alleen bellen met clubs. Ik heb me tijdens mijn studie gespecialiseerd in arbeids- en ondernemingsrecht, dus een goede juridische basis. Er zijn ongetwijfeld jongens die zich dat ook zonder die studie heel snel eigen maken, maar in mijn optiek is het zonder enige juridische kennis niet makkelijk als agent.”

 

Advies

”Succes is niet de sleutel tot geluk, maar geluk is wel de sleutel tot succes. Ik adviseer iedereen daarom altijd dat ze iets moeten doen wat ze leuk vinden. Het moet iets zijn waarvoor je elke ochtend met plezier uit je bed komt, want anders lukt het niet. Ik weet dat het niet voor iedereen makkelijk is om dat te bereiken, maar probeer het wel na te streven. En het maakt dan uiteindelijk niet uit of je 2000 of 2500 euro per maand verdient, maar des te meer dat je gelukkig bent in wie je bent en wat je doet.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

 

DCP 2017

Click here to visit the 2017 Gallery

PARTNERS & SPONSORS

logo Antiliaans Netwerk
BAM_HOR_L_RGB
ocanlogo
ADCS logo verkleind
Gemeente Den Haag Logo