DCpearls 2017

DCpearls 2017

DCpearls 2017

What inspires you? DC Pearls 2015, Gala/Award Show

Nieuws

Ocan’s Spotlight: Marlene Sy A Ten-Plantijn

Plantijn 40 percent resize
Foto: Marlene Sy A Ten-Plantijn

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Curaçaose-Surinaamse Marlene Sy A Ten-Plantijn, gepensioneerde directiesecretaresse en actief vrijwilligster op tal van gebieden.

 Auteur: Otti Thomas

“Ik had een mooie jeugd. Ik ben geboren in Suriname, maar mijn vader en zijn broers gingen werken voor de Shell zodat we verhuisden naar Curaçao. Hier ging ik eerst naar de kleuterschool en het Martinus Gesticht. Na de middelbare school kreeg ik de kans om te studeren. Mijn vader wilde dat ik onderwijzeres zou worden, maar daarvoor moest ik naar Nederland en dat wilde ik niet. Ik vond Nederland te koud. Zelf wilde ik hoofdstewardess worden. Ik doorliep de hele keuring tot ze beseften dat ik een bril droeg en dat mocht toen niet als stewardess. Uiteindelijk volgde ik een opleiding voor directiesecretaresse die ik afrondde bij de Shell, waar ik tweeënhalf jaar werkte en ook mijn man leerde kennen. Ik stopte met werken toen ik we trouwden en ik zwanger werd. Getrouwde vrouwen hadden toen maar een recht: het aanrecht.

Na 30 mei 1969 begon mijn man een constructiebedrijf. Het was een van de eerste bouwbedrijven met alleen Antilliaanse werknemers. Ik werkte als zijn secretaresse. Later kregen we van de overheid de opdracht om hotels te renoveren tot vier of vijf sterren hotels. We waren een tijd eigenaar van Hotel Las Palmas bij Piscaderabaai omdat de overheid zijn betalingsachterstand niet kon voldoen. Uiteindelijk zijn we naar Costa Rica verhuisd, waar mijn man natuurgeneeswijze ging studeren. Maar ik vond Costa Rica niet leuk en ging terug naar Curaçao. Daar werkte ik voor het makelaarskantoor van een oud-Shell werknemer en heb ik onze bezittingen op Curaçao verkocht. Nadat mijn man overleed, ben ik in 2000 naar Nederland gegaan voor een nieuw en ander leven. Niet meer werken voor een baas, maar me inzetten als vrijwilliger voor jongeren en Antilliaanse gepensioneerden.”

 

Helpen

“In Nederland sloot ik me aan bij organisaties als het toenmalige OCaN, Grupo Ban Pé, Stichting Samen Sterk, de Surinaamse vrouwenvereniging Afimo, vrijwilligersorganisatie HOF, die nu PEP heet. Ik heb contact met de Antilliaanse woongroep Nos Aquamarino en Grupo Wayaka. In 2014 organiseerden we met het toenmalige OCaN een groot ouderencongres over de positie van Caribische ouderen in Nederland. Veel voorstellen die toen zijn gedaan, kunnen nog steeds worden uitgewerkt. Mijn droomwens is het realiseren van een ouderenopvang op Curaçao. Ik verzamel al sinds 2005 informatie daarover. Pasadia van de ouderen op Curacao, zou ook moeten kunnen zoals het in Nederland gebeurt. In Nederland heb ik gezien dat het daar beter kan. Banken en verzekeraars hebben er genoeg geld voor en ze willen geen risico lopen. Zeker op Curaçao kunnen veel ouderen en gepensioneerden hun eigen huis als onderpand inzetten. Ooit gaat die ouderopvang er komen. Een op Bandariba en een op Bandabou.”

 

Obstakels

“Als er iets aan komt, dat niet prettig is, dan voel je dat meestal van te voren. Je staat dan voor de keuze om het obstakel te vermijden of de confrontatie aan te gaan. Als je voor dat laatste kiest, dan kies je ook voor de gevolgen. In Nederland woonde ik de eerste zes maanden helemaal in het zuiden bij Eindhoven, in het huis van vrienden die op dat moment aan het overwinteren waren in Curaçao. Ik vond het helemaal niets, want mijn dochters woonden in Leiden en andere familie in Den Haag en omgeving. Maar het was geen obstakel, want het heeft me geleerd hoe ik het niet wilde doen en ben ik naar Den Haag geluisterd. Je leert altijd van tegenslagen. Mijn man en ik zijn ook wel eens in de steek gelaten op Curaçao, maar daarvan leer je wie je echte vrienden zijn.”

 

 

Dankbaar

“Ik ben streng gelovig, dus in de eerste plaats ben ik onze lieve Heer dankbaar. Mijn ouders ben ik dankbaar voor mijn opvoeding. Ik was de oudste van acht kinderen en in Surinaamse gezinnen zijn ze altijd heel streng voor de oudste, want die moet het goede voorbeeld zijn voor de anderen. Mijn vader vond het belangrijk dat we goed Nederlands leerden en ook dat we ons aan zouden passen aan Curaçao, maar nooit zouden vergeten waar we vandaag kwamen. Mijn echtgenoot ben ik dankbaar voor een goed gehuwd leven met vier kinderen.”

 

Inspiratie

“Ik zeg bewust dat ik op weg naar de tachtig ben. Wat me op de been houdt, is wat er nog moet komen. Ik heb sinds kort een vriend. Het is een Nederlander van tachtig plus. Op onze leeftijd verwachten we geen geweldige dingen van elkaar, maar hij is lief en we kunnen het goed met elkaar vinden. Ik heb een lieve familie met vier kinderen, vier kleinkinderen en twee achterkleinkinderen, dus ik voel me gezegend.”

 

Advies

“Ik ben nog steeds betrokken bij stichtingen die zich inzetten voor ouderen. Ik probeer Antilliaanse en Surinaamse gepensioneerden te leren dat ze zichzelf niet moeten beperken tot hun koffie-uurtje. Er wordt in Nederland ontzettend veel georganiseerd voor ouderen en het is bijna altijd gratis. Zelf volg ik een proefles voor het spelen van een ukelele. Als je de regels kent en weet waar je naar toe moet gaan, dan heb je het leven van een koningin.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Duane Meade

Duane Meade
Foto: Otti Thomas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Duane Meade, financial consultant en bestuurslid van de Unified St. Maarten Connection.

Auteur: Otti Thomas 

“Ik heb geluk gehad. Op een donderdag was ik klaar met business management aan de Haagse Hogeschool en de maandag daarna was mijn eerste werkdag als financial accountant bij Patagonia, een Amerikaans kledingmerk. Tweeënhalf jaar reisde ik naar twaalf Europese landen waar ze actief zijn, een geweldige ervaring. Inmiddels werk ik bij het Engelse elektronicabedrijf ao.com. Als financial consultant geef ik advies over de financiële gevolgen van onze Europese activiteiten. Ik hou toezicht op het succes van projecten, analyseer risico’s en probeer kosten te verminderen.

Die eerste jaren na mijn afstuderen waren druk. Alles was nieuw en ik probeerde zoveel mogelijk te leren. Na anderhalf jaar had ik iets meer vrije tijd en zocht ik meer contact met St. Maarten. The Unified St. Maarten Connection bleek het juiste manier daarvoor. Ik ben inmiddels twee jaar bestuurslid. USC gaf me bovendien de kans om vaardigheden te leren die niets te maken hebben met financial account management, maar die me wel helpen bij de omgang met mensen op mijn werk en de trainingen die ik geef. Dat vraagt om begrip,  inlevingsvermogen en mogelijkheden om mensen te blijven motiveren.”

 

Helpen

“In vijf jaar tijd is USC uitgegroeid tot een netwerk van young professionals en studenten in Nederland en enkele op St. Maarten. We geven informatie en bieden ondersteuning aan jonge St. Maartenaren, die naar Nederland komen voor hun studie. Voor vertrek is er een workshop van een week op St. Maarten en na aankomst een workshop in Nederland. Belangrijk is de studenten handleiding van USC met up to date informatie over studeren in Nederland. De bibliotheek op St. Maarten en de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag hebben een exemplaar.

Oudere St. Maartenaren zeggen vaak dat zij graag diezelfde kansen hadden gehad. Veel jongeren kiezen ervoor om tijdens hun studie helemaal geen contact te hebben met andere St. Maartenaren, zodat ze zich volledig kunnen richten op hun studie. Of ze gaan juist alleen maar om met St. Maartenaren. Beide keuzes hebben voor- en nadelen. Als je jezelf isoleert, heb je geen invloed op de gemeenschap waar je vandaan komt. Als je alleen maar contact hebt met St. Maartenaren, dan mis je de kans om andere culturen en perspectieven te leren kennen. USC organiseert evenementen en projecten, die een mix zijn van beide keuzes.”

 

Obstakel

“Mijn kennismaking met Nederland was een cultuurshock. Ik was 17 en kwam als freemover, want ik was te jong voor studiefinanciering. Ik ben later verhuisd naar Den Haag, maar in het begin woonde ik in Nijmegen bij familie. Tegenwoordig is Nijmegen multicultureler, maar toen vond ik het moeilijk om te integreren. Ik had bovendien een eilandsmentaliteit. Ik was gekleed in baggy pants, een extra-extra-extra-large t-shirt en durag op mijn hoofd. In de Caribische gemeenschap was dat geaccepteerd, maar in Nijmegen vroegen mensen zich af wie ik was en wat ik daar deed. Om geaccepteerd te worden, moest ik me aanpassen. Gelukkig had ik op moeilijke momenten steun van mijn familie en ouders. Je hoeft ouders niet altijd om hulp te vragen, want vaak weten ze uit zichzelf wat er nodig is. Als USC adviseren we ouders daarom om te zorgen voor een goede relatie met hun studerende kinderen. Die steun is echt belangrijk. Niet alleen de eerste jaren, maar tot het eind van de studie.”

 

Inspiratie

“Een drive is nodig om alle mogelijke uitdagingen het hoofd te bieden. Je kunt niet kiezen wat voor uitdagingen dat zijn. De ene tegenvaller zet je op een achterstand van een of twee dagen, maar door een andere tegenvaller is je doel het misschien wel drie of vier maanden verder weg. In mijn werk word ik gedreven door mijn honger naar kennis. Bij USC is zichtbaar resultaat mijn belangrijkste drive. Er is inmiddels een heel sterk netwerk van vrijwilligers. Ouders voelen zich veel zekerder als hun kinderen in Nederland gaan studeren. Betere informatie zorgen voor vragen en gesprekken met meer inhoud. Nu staan we voor de uitdaging om hetzelfde te bereiken op St. Maarten, zodat nog meer mensen er voordeel van hebben.”

 

Dankbaar

“Ik weet dat het een cliché is, maar zonder mijn ouders zou ik niet zijn, waar ik nu ben in het leven. Je ouders hielpen toen je nog niet kon praten en gaven bescherming toen je jezelf niet kon beschermen. Ze hielpen je om het beter te doen op de lagere school en hielpen later in het voortgezet onderwijs, als je denkt dat je alles beter weet, terwijl dat eigenlijk niet zo is. Zelfs als je eenmaal werkt, kun je nog steeds advies vragen. Relaties en vrienden komen en gaan, maar je ouders zijn de enige constante factor in al die fases van je leven.”

 

Advies

“Probeer een bijdrage te leveren aan de gemeenschap. Bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk. Voor de meeste mensen van mijn generatie duurt het zo’n anderhalf jaar voor ze een baan hebben na hun afstuderen. Waarom zou je wachten, voor je je vaardigheden gebruikt? Werken als vrijwilliger helpt bij het verbeteren van je vaardigheden en het leren van nieuwe vaardigheden. Want ook als je op het allerhoogste niveau een studie hebt afgerond, dan weet je nog niet alles. Er is nog veel te leren, zoals fundamentele dingen over werken op St. Maarten. Door werk als vrijwilliger vind  je bovendien vaak sneller een baan, want ook een werkgever ziet dat jij je hebt ingezet.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Dit zijn de genomineerden van Pearls of the Dutch Caribbean Prof Volunteer Edition!

Stella Beaumont

Stella Beaumont is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Prof Volunteer Award’.

Maak kennis met Stella Beaumont:

Stella Beaumont is jaren actief geweest in de onderwijs en werd in Nederland al snel het aanspreekpunt en coach voor ‘Antilliaanse’ jongeren. Sinds haar pensioen houdt ze zich bezig met vrijwilligerswerk vooral ter ondersteuning van senioren. Zij is lid van een cliëntenraad van een organisatie in Den Haag, die toeziet op de juiste besteding van overheidssubsidie. Ook heeft zij gewerkt als vrijwilliger voor de stichting Participatie en Emancipatie Professionals, voorheen het HOF. Deze stichting brengt organisaties in contact met vrijwilligers en zorgt eventueel voor scholing van die vrijwilligers. Deelnemers krijgen een cursus talentontwikkeling met vragen als wie ben ik, wat wil ik en hoe kan ik dat bereiken. Ze leren wat hun kwaliteiten en talenten zijn door in gesprek te gaan met anderen. Stella is ook vrijwilliger geweest bij het Haags Antilliaans Arubaans Beraad.

Zij adviseert graag jongeren om vrijwilligerswerk te doen. Het helpen van mensen vindt ze belangrijk.


 

Martesano Biliosa

Martesano Biliosa is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Prof Volunteer Award’.

Maak kennis met Martesano Biliosa:

Martesano Biliosa is zelfstandig jongerenwerker en zet zich voornamelijk in voor jongeren uit Den Haag, Rotterdam en omgeving. Hij is de oprichter van stichting Click Jongeren. Click probeert erachter te komen wat de jongeren motiveert, welke opleiding bij hen past en waarom het niet lukt om hun doel te bereiken. Ook signaleren ze richting de opleidingen wat de daadwerkelijke oorzaken zijn van verzuim en vroegtijdig schoolverlaten. Sinds 2012 houdt Martesano zich bezig, met het terugdringen van het verzuim op het ROC Mondriaan in Den Haag en sinds 2016 ook op het Albeda College in Rotterdam. Zijn taak als jongerenwerker is om de jongeren te ondersteunen en te begeleiden bij hun persoonlijke en sociale ontwikkeling. Martesano heeft hart voor dit werk waarbij hij wordt bijgestaan door een aantal toegewijde vrijwilligers. Hij probeert in zijn aanpak datgene te doen wat jongeren het meest aanspreekt om hen zo te betrekken bij bepaalde onderwerpen. Martesano doet dit alles met veel liefde voor de Caribische jongeren. Momenteel is Martesano bezig een Click jongeren op Bonaire op te starten.


 

Roberto Veira de Carvalho NIEUW

Roberto Veira (Tόny) de Carvalho
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The All-round Volunteer Award’.

Maak kennis met Roberto Veira (Tόny) de Carvalho:

Tόny heeft nadat in 2012 het minderheden beleid is afgeschaft en het welzijnswerk voor specifieke groepen weg viel, op eigen kracht een spreekuur en ondersteuningspunt voor in eerste instantie de Kaapverdische doelgroep opgericht.Tόny heeft als achtergrond maatschappelijk werker en heeft vanuit zijn netwerk meerdere maatschappelijke werkers bereidt gevonden om zich vrijwillig in te zetten voor de doelgroep, in het bijzondere ouderen die de taal en bureaucratie niet snappen. Inmiddels komen ook andere groepen voor ondersteuning bij het ondersteuningspunt in Post West in het nieuwe Westen. Tόny heeft de activiteiten ondergebracht in een Stichting genaamd Azaguas. Tόny richt zich vooral op de kwetsbare doelgroepen met multi-problemen en biedt hulp in de wijk. Hij organiseert jaarlijks een voetbaltornooi voor deze doelgroepen. In zijn activiteiten wordt hij ondersteund door ongeveer 20 vrijwilligers die vanuit hun beroep zich inzetten voor deze doelgroepen.


 


Ruthmila Cecilia

Ruthmila Cicilia
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The All-round Volunteer Award’.

Maak kennis met Ruthmila Cicilia:

Vanuit haar hart heeft initiatiefneemster Ruthmila Cicilia de stichting Zorgcocon Kwido pa Anciano opgezet. Na diverse studies op sociaal, pedagogisch en psychisch gebied heeft ze gekozen om te werken in de gezondheidszorg, met name de thuiszorg. Na een grondig onderzoek naar voorzieningen voor dementerende Caribische ouderen wist ze wat er in Rotterdam ontbrak: een kleinschalige woonvorm voor deze doelgroep van 65 jaar en ouder. Sindsdien is zij zich gaan inzetten om een kleinschalige huisvesting te realiseren voor ouderen met een Caribische achtergrond die in Nederland woonachtig zijn, en het is gelukt. Ruthmila zet zich daarnaast met hart en ziel in voor senioren vooral in Rotterdam. Zij organiseert allerlei activiteiten om deze groep een mooie dagbesteding te geven. Bijvoorbeeld iedere jaar organiseert zij een busreis met de senioren naar de 50Plus beurs. Zij wordt hierbij bijgestaan door een substantiële groep van vrijwilligers, waarbij zij elk jaar haar waardering over hun inzet laat blijken. Maar niet alleen voor senioren zet Ruthmila zich in. Zij is begaand met zwakkeren in de samenleving en wordt vaak opgeroepen bij problemen als bijvoorbeeld een jonge gezin op straat dreigt terecht te komen. Zij zet zich onvermoeibaar in om al deze mensen bij te staan al moet zij stad en land afreizen hiervoor en dat doet zij allemaal vrijwillig, vanuit haar passie om op te komen voor ‘kwetsbaren’ in de samenleving.


 

Samantha Gooding
Samantha Gooding
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Innovative Volunteer Award’.

Maak kennis met Samantha Gooding:

Samantha Gooding is een enthousiaste en positief ingestelde netwerker die anderen graag met elkaar in contact brengt om samen te groeien. Vanwege haar passie voor netwerken en het verbinden heeft ze een bewuste keuze gemaakt om de studie HRM te gaan volgen. Samantha vind het ontzettend leuk om dagelijks met mensen in contact te komen en hen te helpen naar de volgende stap in hun carrière. Momenteel is Samantha fulltime ondernemer en in haar vrije tijd doet ze vrijwilligerswerk bij Stichting Werkbank Drechtsteden. Als vrijwilliger bij de Werkbank staat zij klaar om anderen te ondersteunen in hun zoektocht naar een baan. Ze helpt met o.a. het optellen van een motivatiebrief, het pimpen van cv’s (letterlijk en figuurlijk) en doet een LinkedIn checks. Samantha is onderdeel van een team met allemaal een achtergrond in de arbeidsbemiddeling die grats twee avonden per week vrijwillig personen ondersteunen bij hun zoektocht naar nieuwe uitdagingen in hun loopbaan. Samantha wil graag zoveel mogelijk (kwetsbare) mensen in de Drechtsteden aan betekenisvol werk te helpen en/ of ze een stapje verder te helpen op de participatieladder.



Damien Juliana

Damien Juliana
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The All-round Volunteer Award’.

Maak kennis met Damien Juliana:

Damien Juliana ging als twintigjarige naar Nederland om maatschappelijk werk te gaan studeren want het willen helpen van anderen was zijn passie. Damien ging daarna psychologie studeren, en Gestalt-therapie met rouwverwerking als eindscriptie. Naast het studeren had hij een baan bij Traverse als woonbegeleider voor de project Direkshon. In 2004 heeft hij Stichting: Een Nieuw Begin (ENB)opgericht. ENB richt zich op het begeleiden van Antilliaanse (criminele) jongeren en volwassen met een problematische gedrag. In 2010 heeft hij Vinden & Binden zorg en welzijn opgericht. Vinden en Binden staat voor interculturele begeleiding van jongeren en volwassen met psychiatrisch en psychologische problemen. Zijn roeping is de ander onbaatzuchtig helpen. Hij wilt helpen zonder te kijken naar de kleur, cultuur, afkomst, raas, status, referenties, geaardheid, of leeftijd. Dus helpen zoals het bedoeld is om te helpen. Jezelf wegcijferen ten gunste van de ander. Dit vanuit de onhoorbare roep dat hij er mag zijn voor de ander zonder dat de ander het aangeeft. Dit alles helemaal vrijwillig. De 4 pilaren van Damien zijn: eerlijkheid, openheid, rechtvaardig en transparantie. Voor velen is Damien een gepassioneerde bron van inspiratie en hij weet anderen zo aan te spreken, te activeren, dat zij dit ook zo zijn gaan vinden. Door zijn inzet en de vrijwilligers die hem hierbij ondersteunen heeft hij velen kunnen ondersteunen in hun zoektocht naar een beter leven.


 

Monique Lopes RESIZE
Monique Lopes
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Innovative Volunteer Award’.

Maak kennis met Monique Lopes:

Monique Lopes is een paar jaren geleden haar project ( Um Bom Dia Feliz) begonnen om Dementerende (Kaapverdische) ouderen in verzorgingshuizen op te zoeken. Ze organiseert voor ouderen in verzorgingshuizen een onvergetelijke dag met veel muziek ( bijna alle Kaapverdische artiesten en muzikanten hebben inmiddels meegedaan) en heel veel lekker hapjes en gerechten. Het is bekend dat bij ouderen die dementeren specifieke klanken ( muziek) en smaken (eten ) een heilzame werking heeft. Het project heeft inmiddels landelijke bekendheid gekregen via tv en wordt erg goed ontvangen. Wat als een project is begonnen is inmiddels uitgegroeid tot een Stichting met meer dan 50 vrijwilligers, die het eten maken maar ook komen helpen met het opdienen.


 

Maybell Manuel
Maybell Manuel
is een van de genomineerden voor de categorie van ‘Innovative Volunteer Award.

Maak kennis met Maybell Manuel:

Maybell Manuel is een charismatische persoon met veel passie voor media.

In 2015 maakte Maybell haar grootse debuut in de mediawereld als presentator van Somos Latinos, een productie van Dynasty Multimedia. Tijdens de periode dat ze Somos Latinos hostte, interviewde ze veel artiesten, zoals Daddy Yankee, Prince Royce en nog veel meer.
Als onderdeel van de familie Dynasty bleef ze deelnemen aan veel evenementen zoals Pal Mundo Festival in Nederland en Antilliaanse Feesten in België.
Vanwege haar passie voor media en de occasionele stagiairs die hun respectvolle mediadiscipline bij Dynasty Multimedia zouden beoefenen, groeide haar interesse in het begeleiden en instrueren van jonge medialiefhebbers.

Als een instructeur heeft ze veel studenten geïnstrueerd over hoe ze hun vaardigheden in media kunnen verbeteren. Dit is haar grootste focus geweest, door de jongere generatie de ins en outs van media te leren.


 

Soraima Martina
Soraima Martina
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The All-round Volunteer Award’.

Maak kennis met Soraima Martina:

Jarenlang zet Soraima Martina zich als vrijwilliger in voor de Antilliaanse gemeenschap in Rotterdam. In 2004 nam zij het initiatief voor de oprichting van de Rhamma-Ah Stichting, dat staat voor groei en bloei, bescherming en beschutting. De doelgroep van Rhamma-Ah bestaat uit kwetsbare groepen en individuen. De stichting is gericht op coaching, ontplooiing en begeleiding van Antilliaanse gezinnen in de Nederlandse samenleving. Enthousiasme en gedrevenheid kenmerken Soraima als een vrijwilliger ‘pur sang’. Door haar inzet, visie en doorzettingsvermogen draait Stichting Rhamma-Ah als vrijwilligersorganisatie inmiddels, zonder subsidie, op eigen kracht. In een paar jaar tijd is de stichting uitgegroeid tot een professionele vrijwilligersorganisatie die draait op ongeveer 45 vrijwilligers. Ongeveer 25 vrijwilligers zijn 3 á 4 dagen per week bezig met de verzorging van activiteiten. De Stichting investeert veel in de kwaliteit van haar vrijwilligers en freelancers door trainingen en opleidingen. Er worden veel activiteiten in de wijk verzorgd zoals ‘Happy Kroost Party’, Happy Kroost Kinder- en tienerclub, Inloopspreekuur voor mensen met vragen en problemen, Jongerensoos, Mannengroep Zacheus, dagbesteding, naailessen, ‘eat in’. Naast deze terugkerende activiteiten wordt er veel aandacht besteed aan trainingen voor de empowering van de meest kwetsbare personen met achterstanden en die in een sociaal isolement verkeren en/of hierin dreigen te geraken. Naast activiteiten initieert en voert Stichting Rhamma-ah ook projecten uit. Het pre-puber-preventie programma is één van de succesvolle projecten van Rhamma-Ah. Het programma daagt jonge pubers uit om actief na te denken over hun eigen toekomst en de dromen die zij graag willen waarmaken.



Desiree Seraus-Olbino

Desiree Seraus-Olbino
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The All-round Volunteer Award’.

Maak kennis met Desiree Seraus-Olbino:

Desiree Seraus-Olbino is geboren op Curaçao. Zij is een moeder van twee zoontjes van 5 en 7 jaar en is al 30 jaar woonachtig in Tilburg.Sinds februari 2018 heeft zij de stok overgenomen van Shahaira Martina die als voorzitster actief was in Antaru Tilburg. Desiree is een aantal jaren actief bezig in Antaru Tilburg, die dit jaar hun 15 jaar bestaan heeft gevierd.
Werkgroep Antaru maakt zich sterk voor alle bewoners met alle nationaliteit van de kruidenbuurt in Tilburg. Dit doen ze vanuit een Curaçaose, Boneriaanse en Arubaanse achtergrond. Ze streven naar een leefbare buurt waar alle nationaliteiten zich thuis voelen.
Om dit te bevorderen organiseren ze diverse creatieve , culturele, educatieve activiteiten en ook sportdagen. Een voorbeeld is het jaarlijkse oogstfeest.
Hiernaast hebben ze in 2006 een seniorengroep opgericht : Antaru 55+ Eenmaal in de twee weken komt deze groep bij elkaar. In 2008 is de werkgroep door de gemeente Tilburg beloond en werd
Hiernaast hebben ze in 2006 een seniorengroep opgericht : Antaru 55+ Eenmaal in de twee weken komt deze groep bij elkaar. In 2008 is de werkgroep door de gemeente Tilburg beloond en werd verkozen tot vrijwilligers van het jaar.

Verder heeft Desiree een salsa dansschool gehad waar zij 3 jaar dansles gaf. Nu heeft zij nog steeds een dansgroep met de naam Vania Caraibe. De naam betekent: Caribisch God’s geschenk. Zij bestaan uit leden afkomstig van Curaçao Bonaire en Aruba met de leeftijden tussen 23 en 50 jaar. Zij werken regelmatig samen met werkgroep Antaru en diverse vrijwilligers en instanties om een positieve bijdrage te leveren aan de maatschappij met een swingende Caraïbische sfeer.

Als ze even vrije tijd heeft bakt ze taarten en maakt ze hapjes op verzoek.

Haar levensmotto is:

Think- Idea- Try-Do-Do again-And again-Keep on doing- To reach success



Sigmund Pablo

Sigmund Pablo is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Prof Volunteer Award’.

Maak kennis met Sigmund Pablo:

Sigmund Pablo is een dynamisch, komisch maar vooral behulpzame Young Professional. Hij is een talentvolle wiskundedocent met hart voor vrijwilligerswerk. Sinds zijn jonge jaren toen hij nog op Curaçao woonde was Sigmund bekend als ‘Mundje’ als vrijwilliger betrokken bij verschillende Stichtingen zoals; Famia Plania,Unidat di bario, Ayudo Social. Nu werkzaam en woonachtig in Nederland is werkt hij als vrijwilliger bij verschillende Stichtingen o.a bij het Oranje kruis als hulpverlener, Cultureel Werker bij Culture Clash 4U, hij is ook lid van Stichting Click en geeft gratis les aan studenten die steunlessen nodig hebben met hun bètavakken.



Lusmarina Pereira

Lusmarina Pereira
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘Innovative Volunteer Award.

Maak kennis met Lusmarina Pereira:

Lusmarina Pereira is van beroep Schoonheidsspecialiste. Zij heeft sinds klein geleerd om haar medemens te helpen. Lusmarina heeft haar eigen schoonheidssalon met specialisatie als nagelstylist. Zij weet dat als geen ander, dat vrijwilligerswerk niet altijd gebonden hoeft te zijn aan een organisatie of instantie. Zij besloot via haar eigen bedrijf mensen die het minder breed hebben vrijwillig te helpen.

Lusmarina geeft regelmatig gratis behandelingen aan mensen die een behandeling niet kunnen betalen. Zij komt in contact met deze doelgroep via andere personen, instanties en zelfs via internet. Regelmatig wordt zij door instanties en onafhankelijke mensen benaderd om te helpen door het leveren van haar diensten. Bij Lusmarina draait het niet altijd om het geld, maar ook om haar medemens.Lusmarina is heel actief met social media en geeft regelmatig giveaways weg en kortingen op de behandelingen. Daarnaast is Lusmarina heel behulpzaam. Zij is ervan overtuigd dat wanneer je een ander helpt, je dubbel of zelfs driemaal wordt gezegend. Lusmarina staat altijd klaar om anderen te helpen en zal als inspiratie dienen voor anderen om hun medemens ook te helpen.


Jack Rasmijn

Jack Rasmijn is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Prof Volunteer Award’.

Maak kennis met Jack Rasmijn:

Jack Rasmijn is al op leeftijd, maar gaat onvermoeibaar door met zich in te zetten als vrijwilliger. Al tientallen jaren zet hij zich als vrijwilliger in voor diverse stichtingen en commissies. Hij was onder andere in ouderen commissie en in de medezeggingsraad van scholen, hij was ook secretaris migranten omroep en 15 jaren heeft hij in de cliëntenraad thuiszorg den haag-meavita gezeten. Doordat hij zo toegewijd is en zich ook goed kan verdiepen in verschillende dossiers is hij gevraagd om in de cliëntenraad van SVB Nederland zitting te nemen. Dat heeft hij 4,5 jaar gedaan. Momenteel is Jack nu secretaris/penningmeester bij Stichting Platform Allochtone Ouderen (PAL). Deze Stichting komt op voor de belangen van Allochtone Ouderen en organiseren allerlei activiteiten om de ouderen te voorzien van actuele informatie die nodig is voor hun welzijn. Ook worden er culturele activiteiten georganiseerd voor deze doelgroep en degene die zoveel mogelijk deze activiteiten help organiseren, maar vooral promoten is Jack. Jack is door zijn vele vrijwilligerswerk en zijn honger naar kennis een levende encyclopedie geworden waar velen van kunnen leren. Daarnaast geeft Jack ook basistrainingen voor bestuurders. Jack zegt altijd dat hij er pas mee ophoud wanneer zijn lichaam dat zegt om te doen.


 


Pasito Stroop

Pasito Stroop is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The All-round Volunteer Award’.

Maak kennis met Pasito Stroop:

Pasito Stroop doet zet zich al jaren in voor het vrijwilligerswerk. Zowel op Curacao als in Nederland blijft hij zich inzetten voor zijn medemens. Op Curacao is hij o.a. actief geweest in de wijk Wishi Marchena en is ook de medeoprichter van Fundashon en buurtcentrum Wishi Marcehen en ook medeoprichter Unidat di Bario. Pasito zet zich niet alleen in als vrijwilliger voor de bestrijding van armoede, maar komt als vrijwilliger ook op voor de belangen van bewoners en burgers door bv. het voeren van actie tegen milieuvervuiling van Isla en het privé maken van strand bij Piscadera. In Nederland is hij doorgegaan zich in te zetten voor de samenleving. Hij is medeoprichter en bestuurslid van Vereniging Antillianen en Arubanen in Capelle (VAAC) en SAAB. Ook is hij lid Raad van Advies Sociaal Domein Capelle a/d IJssel en bestuurslid mensen en is ongeveer 10 jaar voorzitter van VAAC. Doelstelling van de stichting personen ondersteunen bij het integreren in de Nederlandse samenleving. Zij hebben wekelijkse activiteiten zoals training van een brassband, kerkelijke activiteiten. Ook hebben zij een inloopspreekuur waarbij mensen terecht kunnen met hun problemen en zij geholpen of doorverwezen worden naar de regulier hulpverleningsinstanties. Pasito is ook initiatiefnemer van het project ‘Dios Su amor’. Het project houdt zich bezig met het begeleiden en ondersteunen van mensen die op verschillende levensgebieden zijn vastgelopen. Het fungeert als brug tussen de verschillende instanties en de hulpbehoevenden. Daarnaast is Pasito zeer begaand met het lot van jongeren. Hij probeert jongeren dusdanig te ondersteunen en te begeleiden dat zij niet in het criminele circuit terecht komen. Binnen de Caribsche-Nederlandse gemeenschap in Capelle a/d IJssel, maar ook op Curaçao is Pasito een bekende, doordat hij vaak als brug fungeert tussen de verschillende instanties en hulpbehoevenden. Hij zet zich in om mensen perspectief te bieden, waar er geen hoop lijkt te zijn. Hij organiseert daarnaast ook jaarlijkse evenementen zoals de Dia di Bandera van Curaçao. Pasito vindt het belangrijk dat er meer verbondenheid is tussen de verschillende culturen. Hij wordt bijgestaan door ongeveer 50 vrijwilligers voor de verschillende activiteiten.



Gloria Summerville 2

Gloria Summerville is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Innovative Volunteer Award’.

Maak kennis met Gloria Summerville:

Het Rode Lint in Rotterdam is een initiatief van Gloria Summerville. Gloria doet baanbrekend werk. Ze woont en werkt in Nederland  en heeft met haar campagnes haast de wereld bereikt. Door gebruik te maken van sociale media probeert ze mensen en organisaties buiten Nederland te mobiliseren om alle taboes met betrekking tot HIV/AIDS te doorbreken. De impact die Gloria  heeft in Suriname met name de zwarte bevolking is ongelooflijk groot. Maar ook haar vrijwilligerswerk in Nederland is voor velen bekend geworden en wordt zij gezien als voorbeeld voor velen. Ondanks dat zij geen grote donaties ontvangt, gaat zij door met haar missie. Gloria heeft een intense verlangen om mensen te helpen. Gloria heeft haar stichting Het Rode Lint geheel vrijwillig opgezet. Een plek: om informatie te delen, onze denkwijzen te veranderen, taboes te doorbreken en isolement tegen te gaan. Een plek waar men zichzelf kan zijn en tips krijgt over hoe men zichzelf het beste kan verzorgen. Het Rode Lint  is er voor iedereen met en zonder HIV. Gloria wordt in haar werk bijgestaan door vrijwilligers, maar is ook op zoek naar meer vrijwilligers om samen met haar dit werk te dragen.


 

Charlie Walter
Fenelon Walter
is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Prof Volunteer Award’.

Maak kennis met Fenelon Walter:

Fenelon beter bekend als Charlie Walter is een bekende naam onder de jongeren en de Antilliaanse gemeenschap van Rotterdam Zuid. Charlie heeft een groot hart voor zijn gemeenschap en zet zich al meer dan 21 jaar in voor het helpen van mensen binnen zijn gemeenschap waaronder vooral jongeren. Als barbier heeft hij over de jaren heen heel veel jongens mogen verzorgen van leuke kapsels. Door middel van knipbeurten probeert hij deze jongens te helpen en waar mogelijk ondersteuning te bieden. Denk hierbij aan advies of motivatie voor problemen en obstakels die zij thuis of in hun sociale omgeving tegenkomen. Naast zijn passie voor het helpen van mensen om zich heen is Charlie ook voorganger van een kleine kerkelijke gemeenschap in Rotterdam. Uiteindelijk heeft zijn verlangen om mensen te helpen ertoe geleid dat hij de Stichting 2 For Together in 2018 heeft opgericht. De stichting richt zich op het helpen van minderbedeelde en hun voorziet in hun primaire levensbehoeften. Op deze manier wilt Fenelon nog vele jongeren en mensen in zijn gemeenschap bereiken en helpen.



Jacintho Zimmerman

Jacintho Zimmerman
 is een van de genomineerden voor de categorie van ‘The Prof Volunteer Award’.

Maak kennis met Jacintho Zimmerman:

Jacinto Zimmerman is de voorzitter van Vereniging Nos Mundu.

‘Nos Mundu’ betekent letterlijk ‘Onze Wereld’ en is een Curaçaos, Arubaans & Caribische vereniging met als doelstelling de Caribische gemeenschap in Eindhoven en regio te stimuleren om gezamenlijk actief bezig te zijn binnen de samenleving van Eindhoven en omgeving. Zij streven ernaar dit doel te bereiken door activiteiten op sociaal, cultureel en sportief gebied te organiseren en door met verschillende instanties in Eindhoven en omgeving samen te werken. Tevens heeft Jacinto en zijn Stichting het streven om de Nederlandse bevolking te laten kennismaken met de warme en hartelijke cultuur van Curaçao, Aruba en het Caribisch gebied. Jacinto is wat dat betreft een bruggenbouwer, die erg gericht is op verbinding. Daarom zorgt hij ervoor dat hij op de hoogte blijft van wat zich in de gemeenschap afspeelt en anticipeert hierop door het initiëren van activiteiten gericht op de behoeftes van de inwoners van Eindhoven en omgeving. Jacinto werkt graag samen met andere organisaties samen. Hij heeft twee keer een Lichtparade georganiseerd in Brabant. Jacinto vindt dat dit staat voor: samen ergens voor gaan én voor staan”. Wat hem betreft staat de Lichtparade ook voor vrede, bevrijding en verdraagzaamheid.” Juist deze overtuiging heeft er ook voor gezorgd dat hij ook met andere organisaties aandacht besteedt aan de dag van de Vrede.

Ocan’s Spotlight: Edwina Hodge

Edwina_Hodge copy
Foto: Otti Thomas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Edwina Hodge, store manager bij Parls.com en bestuurslid van de Unified St. Maarten Connection.

Auteur: Otti Thomas 

“Op mijn twintigste kwam ik naar Nederland om in Arnhem bedrijfsadministratie te studeren, maar ik vond mijn stage zo saai en routinematig, dat ik het echt niet meer vol kon houden. Mijn stagebegeleider en leraren zagen het ook en lieten mij een beroepskeuzetest doen voor een opleiding met genoeg uitdaging die bij mijn persoonlijkheid paste. Het werden de studies Junior Accountmanager en International Business Studies. De vier jaar die het eigenlijk zou duren, werden in drie jaar gepropt, die ik uiteindelijk in twee jaar heb afgerond.

Naast mijn studie werkte ik bij de Burger King. Ik maakte snel promotie van trainer naar assistent-manager en manager. Zo kwam ik erachter dat ik het leuk vond om informatie aan anderen over te dragen en aan anderen te vertellen hoe ik bepaalde situaties had ervaren. Om die reden hielp ik ook bij de opvang van studenten in Nederland en ben ik nu betrokken bij de Unified St. Maarten Connection. In 2011 begon ik dus aan de HBO-studie Toegepaste Psychologie. Ik deed twee jaar over mijn propedeuse omdat ik in het eerste jaar mijn enkel brak tijdens basketbal, zodat ik niet alle lessen kon volgen.”

 

Obstakel

“In 2013 brak ik mijn andere enkel en ging het downhill. De behandeling en genezing duurden erg lang. Mijn orthopeed luisterde niet en wilde een traject volgen met drie injecties in mijn enkel. Toen ik na de eerste injectie zei dat het niet goed voelde, zei hij dat de pijn tussen mijn oren zat. Via mijn huisarts eiste ik een second opinion van een van de beste orthopeden in Nederland. Die bevestigde dat het niet goed zat, maar er was een wachttijd van 41 weken tot een afspraak.

Al die tijd functioneerde ik niet goed op school en kon ik niet werken. Ik had de energie niet meer. Ik liep drie jaar lang met krukken en was te snel uitgeput. Het voelde alsof een trein op volle snelheid op me afkwam, maar dat ik niets kon doen om de botsing te voorkomen. Een schoolpsycholoog stelde vast dat ik depressief was. Het beeld dat ik van mezelf had, klopte niet met het beeld dat ik zag. Ik was teleurgesteld in mezelf en ik kon niet terugvallen op basketbal, dat altijd een steun was geweest.

Na de operatie in 2016 ging het langzaam beter en begon ik weer te denken aan basketbal. Ik raakte weer in een dip, toen ik mijn voet stootte aan een uitstekende steen. Weer was het mis en weer raakte ik in een dip. Dat duurde uiteindelijk tot juli vorig jaar, toen leerde ik om bepaalde dingen los te laten en mijzelf opnieuw te ontdekken. Iets anders te zoeken waar ik voldoening uit kon halen. Ja zeggen tegen alle mogelijkheden die op mijn pad kwamen. Ik ging werken bij Parcls.com, een duurzaam logistiek bedrijf dat de uitstoot van CO2 wil verminderen en de straten minder druk maken. Ik ben inmiddels store manager. Ik wil definitief mijn studie nog wel afronden, maar in mijn eigen tijd.”

 

Inspiratie

“Basketbal was altijd mijn uitlaatklep. Op het veld was mijn hoofd leeg. Ik dacht niet aan ruzies of problemen, maar alleen aan basketbal. Het gaf een moment van helderheid. Na de wedstrijd of training kon ik altijd heel snel oplossingen vinden voor allerlei situaties. De bioscoop is daar nu voor in de plaats gekomen. Ik ga in mijn eentje naar de film. ‘s Ochtends, ‘s avonds, wanneer ik maar tijd heb. Een moment voor mezelf. Een manier om te focussen. Dit jaar heb ik varen ontdekt. Op de verjaardag van mijn vriendin huurden we een motorboot waarmee we over de grachten van Utrecht voeren. Het is heel rustgevend. Niet praten, niet luisteren, maar de boot besturen en genieten. Dat is het leukste aan het leven dat ik dit jaar heb ontdekt. Ik wil nieuwe dingen doen, nieuwe prikkels ervaren. Zo ben ik ook opnieuw gaan acteren. Ik speel in de voorstelling One Happy Kingdom van Ida Does.”

 

Dankbaar

“Ze zeggen altijd: It takes a village to raise a child. Dat geldt zeker voor mij. Ik ben op St. Maarten opgegroeid bij mijn oma en opa, de ouders van mijn vader. Mijn oma leerde me om dingen niet half-half te doen, maar goed en met plezier. Ook mijn vader, mijn stiefmoeder, ooms en tantes, mensen uit de kerk en leraressen op school waren belangrijk voor mijn opvoeding. Er waren vooral veel sterke vrouwen, die de lat erg hoog legden. Ik heb dat altijd gewaardeerd. Ze leerden me om mezelf te blijven en alles uit het leven te halen wat er in zit. In Nederland heb ik veel te danken aan mijn neef Lemoiro, goede vrienden en de St. Maarten Unified Connection, die eigenlijk een kleine familie is. Toen ik het niet meer trok, hielpen zij me door de dag heen. Ze zorgden dat ik het vol kon houden.”

 

Helpen

“Ik help als mensen om hulp vragen, maar als ze dat niet doen, dan ben ik niet de persoon om mijn neus in andermans zaken te steken. Als store manager bij Parcls.com draag ik verantwoordelijkheid voor een heel team. Ik ben van acht uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds bereikbaar om hen te helpen. Ook bij USC coach ik mensen en geef ik advies over manieren waarop ze met situaties om kunnen gaan. Daarnaast heb ik een eigen bedrijf EQ Guidance voor het samenstellen van cv’s. Ik help mensen om hun cv’s samen te stellen op basis van hun competenties en persoonlijkheid.”

 

Advies

”Ik verwelkom alle kansen die op mijn pad komen. Ik zeg geen nee, omdat een kans toevallig niet past bij het beeld dat ik van mezelf heb. Dat is ook het beste advies, dat ik aan anderen kan geven. Wijs kansen niet af omdat je het gevoel hebt dat ze niet bij je lange termijn planning passen. Tegen studenten zeg ik daarnaast dat het geen schande is als ze hun eerste jaar niet halen of niet zeker zijn van hun studiekeuze. Sociale normen bepalen dat we op jonge leeftijd moeten kiezen wat we later gaan doen. Maar dat past niet bij iedereen.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Michelangelo Walter

Michelangelo (3)
Foto: Otti Thomas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Michelangelo Walter, fitnesscoach, bootcamp-instructeur en voedingsadviseur met roots op Curaçao en in Rotterdam.

 Auteur: Otti Thomas

“Sinds mijn dertiende ben ik bezig met sport. Opdrukken en buikspieroefeningen op mijn kamer. Ik wilde er toen vooral goed uitzien en dacht niet dat ik mijn geld kon verdienen met fitness. Omdat ik veel bezig was met mijn computer, leek ICT een logische keuze. Ik heb de opleiding afgerond, maar ICT was toch niet echt mijn ding. Ik probeerde de opleiding voor commercieel medewerker en pedagogische medewerker, die ik niet afmaakt en had daarna wat losse baantjes. De omslag kwam toen ik op mijn 22ste naar Curaçao ging. Ik werkte als trainer en begeleider in een sportschool. Het was geweldig. Op zoek naar manieren om nog meer mensen te bereiken, ontdekte ik bootcamp. Terug in Nederland volgde ik de opleiding voor bootcamp instructeur en na mijn opleiding kreeg ik via mijn moeder een opdracht als fitness trainer op Curaçao. Ik werkte zes maanden als fitness trainer en verzorgde daarnaast bootcamps bij Santa Barbara Beach. Het was echt een toffe tijd. Ik had langer kunnen blijven, maar had mijn eigen leven in Nederland. Ik ben dus teruggegaan en mijn eigen bedrijf begonnen. Inmiddels ben ik vijf jaar bezig. Ik geef bootcamps in het Zuiderpark in Den Haag en het Zuiderpark in Rotterdam en ik werk samen met fitnessscholen voor mijn trainingen. Ik heb inmiddels de opleiding voor voedingsadviseur afgerond en volg nu de opleiding voor gewichtsconsulent, zodat mensen een vergoeding kunnen krijgen van hun zorgverzekeraar.”

 

Obstakels

“Als tiener ging het wat minder met me. Ik haalde wel goede cijfers op school, al stelde ik al het leren telkens uit tot het laatste moment, maar verder hing ik veel rond op straat. Mijn ouders waren gescheiden en ik zag dat mijn moeder hard werkte, elke dag van 9.00 tot 21.00 uur. Toch bleek het aan het eind van de maand moeilijk om rond te komen. Op straat ging ik dus op zoek naar manieren om snel geld te verdienen en mijn moeder te helpen. Het waren situaties waar je niet in terecht wil komen. Voor dat te ver ging, heeft mijn moeder me in mijn kraag gegrepen en naar Curaçao gestuurd. Van mijn vijftiende tot achttiende woonde ik daar bij mijn oma en opa. Het was een cultuurshock. Ik was mijn vrijheid kwijt. In Nederland ging ik zelf met het openbaar vervoer naar school en hing daarna rond met vrienden in de stad. Als ik geen zin had om naar school te gaan, dan meldde ik mezelf ziek. Op Curaçao werd ik door mijn opa naar school gebracht en gehaald. Voor bijna alles moest ik toestemming vragen. Ik bleef daardoor meer thuis en concentreerde me op school. Eenmaal terug in Nederland was ik volwassener, wijzer en meer gefocust en besloot ik om verder te studeren.”

 

Dankbaar

“Ik ben mijn moeder dankbaar, want ik weet niet wat er van mij was geworden als mijn moeder me niet naar Curaçao had gestuurd. Inmiddels woont ze weer op Curaçao en ik mis haar wel, maar aan de andere kant heb ik mijn leven hier opgebouwd. Ik heb veel te danken aan mijn opa en oma. Mijn oma is heel modern en open. Ik kon alles aan haar vragen. Mijn opa was een soort tweede vader op Curaçao. Mijn vader is trouwens mijn beste vriend. Hij heeft een nieuw gezin, maar ik heb veel contact met hem want hij woont in Nederland. Hij stimuleert me om door te zetten met mijn eigen bedrijf.

 

Inspiratie

“Mijn werk geeft me energie. Elke dag weer. Vooral als mensen resultaat boeken. De meeste mensen willen afvallen of gewoon beter in hun vel zitten. Ze willen hun lichaam onder controle krijgen. Bootcamp is ook een sociale bezigheid. Samen bewegen. Ik zie mensen echt veranderen. Ze kunnen helemaal los gaan. Ze kunnen hun ei kwijt. Ik ben een soort therapeut. Extra leuk aan bootcamp is, dat ik veel mensen tegelijkertijd kan helpen. Als personal trainer help je in een dag maximaal acht mensen, maar bij een bootcamp help je makkelijk tien of twintig mensen in een uur. Ik hou ervan om snel resultaat te boeken.”

 

Helpen

”Ik zie soms jonge gasten rondhangen op straat en denk dan: zo was ik ook. Terwijl het tegenwoordig veel makkelijker is om van straat te komen. Je kan worden wat je wil. Met minder dan vijftig euro kun je zo een bedrijf beginnen op internet. Het is veel makkelijker om een stap in de goede richting te zetten dan vroeger. Dat wil ik die jongeren graag meegeven. Daarom ben ik inmiddels aan het uitbreiden. Ik wil scholen bezoeken en jongeren inspireren. Er is meer dan ze nu doen of kunnen. Als ik het kan, dan kunnen zij het ook.”

 

Advies

“Blijf zoeken naar iets dat bij je past. Probeer nieuwe dingen uit en denk niet meteen dat die nieuwe dingen niet goed zijn. Oordeel niet te snel, maar geef het een kans. Zo is het bij mij ook gegaan. Het heeft tien jaar geduurd. Ik volgde een ICT-opleiding en probeerde het als commercieel medewerker en pedagogisch medewerker om uit te komen bij fitness. Geef dus nooit op, want je weet niet waar het geluk uiteindelijk zit.”
Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Bianca Rafaela

Bianca Rafaela
Foto: Otti Thomas

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Curaçaose advocaat Bianca Rafaela, sinds 2012 eigenaar van Advocatenkantoor Rafaela.

Auteur: Otti Thomas

“Mijn vader is Curaçaoënaar, mijn moeder Nederlands en ik ben geboren in Nederland, maar ik woonde van mijn vierde tot mijn veertiende op Curaçao. Een kleine herinnering is dat er op de kleuterschool Papiaments werd gesproken, zodat ik het ook leerde. Als advocaat heb ik daar nog steeds profijt van. Het was nooit een bewuste keuze, maar veel van mijn cliënten zijn Papiamentstalig. Ze kunnen hun ei bij mij kwijt, omdat ik de taal spreek. Ik kan hun gevoelens vertalen naar de rechter in Nederland, want vaak is er weinig begrip voor de Antilliaanse cultuur. Het werkt naar twee kanten. Een voorbeeld is een ruzie, waarbij een kind een klap krijgt en vervolgens die ander helemaal in elkaar slaat. Aan de ouders leg ik uit dat het zo niet werkt in Nederland. Je mag hier geen eigen rechter spelen. Aan de rechter leg ik uit, dat ouders vinden dat kinderen voor zichzelf moeten opkomen. Wat ik ook veel tegen kom zijn bezwaartermijnen die zijn verstreken. Cliënten hebben allerlei argumenten en excuses waarom ze een bezwaar te laat indienen. Ik maak dan duidelijk dat het in Nederland echt binnen de geldende termijn moet.”

 

Obstakel

“Mijn rechtenstudie haalde ik in één keer, maar daarvoor had ik nooit goede cijfers. Ik zakte de eerste keer voor de havo. Ik kon wel studeren, maar het lukte niet. Ik wilde niets anders dan rechten studeren. Na het behalen van mijn havo-diploma koos ik de HBO-studie Management, Economie en Recht. Ik wilde het afronden in vier jaar en dan naar de universiteit. Ik haalde de hoogste cijfers voor rechten, maar mijn motivatie verdween toen er minder aandacht was voor dat vak. Ik ging alleen naar colleges die verplicht waren. Ik ging pas mijn best doen, nadat ik hoorde dat de propedeuse voldoende was om naar de universiteit te gaan. De universiteit was geweldig. Wel moest ik de eerste twee jaar met een woordenboek naast me leren. Ondanks mijn Nederlandse moeder had ik toch een taalachterstand. Maar ik had een leuke werkgroep en ik sloeg geen college over. Ik heb het in een keer gehaald, omdat ik het echt leuk vond.”

 

Helpen

“Niet iedereen begrijpt waarom ik advocaat wil zijn. Vaak worden mijn cliënten verdacht van een strafbaar feit. Het zijn geen slachtoffers maar daders. En vaak zijn het kinderen, want ik doe veel jeugdzaken. Als advocaat geef ik juridische hulp en probeer ik hun zaak zo goed mogelijk te doen. Er moet voldoende bewijs zijn voor een veroordeling. Maar ik wil ook de persoon achter die dader helpen. Een gevangenisstraf is niet altijd een oplossing. Ik kan ook met meer helpen, omdat mijn specialisatie algemene praktijk is. Wie in aanraking komt met justitie, heeft vaak meer dan een probleem. Ze raken hun werk kwijt, kunnen hun huur niet betalen, er zijn misschien problemen met een partner en kinderen, er speelt een schuldsanering. Daarvoor hoeven ze niet naar een andere advocaat, maar kunnen ze bij mij blijven.”

 

Inspiratie

“Enige tijd geleden had ik een reünie van mijn middelbare school in Nederland. Of ik advocaat was geworden, was de eerste vraag. Als kind wilde ik al advocaat worden. Ik weet niet precies waarom. Er zijn geen advocaten in mijn familie. Maar ik vind het fantastisch om mensen te helpen, ook al zijn ze niet altijd dankbaar. Ik geniet daar zo veel van, dat ik het eigenlijk niet eens als werk zie. Het is bovendien ook spannend en onvoorspelbaar. Ik kan een planning maken voor vandaag, maar opeens een telefoontje krijgen, dat ik naar het politiebureau moet voor een cliënt.”

 

Dankbaar

“Ik ben altijd erg op mezelf geweest. Niemand in mijn familie deed een universitaire studie. Ze begrepen niet waarom ik zo graag advocaat wilde worden. Ik had dus niet echt een voorbeeld, al begreep mijn vader uiteindelijk wel wat ik van plan was. Ik kon hem altijd bellen voor steun. Verder ben ik wel mijn eerste patroon dankbaar. Na je studie ben je advocaat-stagiair en heb je een patroon nodig om advocaat te worden. Hij heeft me die kans gegeven. Verder ben ik blij met mijn man. We doen veel samen, zowel privé als zakelijk. De verbouwing van mijn kantoor deed hij met een paar vrienden. Het computernetwerk verzorgt hij. We hebben echt samen iets opgebouwd.”

 

Advies

“Het is me altijd afgeraden om op een hoger niveau te studeren. Ik kreeg het advies om niet naar het HBO te gaan en op het HBO werd gezegd dat ik beter niet naar de universiteit kon gaan. Toen ik advocaat was, werd me afgeraden om een eigen praktijk te beginnen. Het was namelijk midden in de crisis. Ik heb nooit naar die adviezen geluisterd. Ik kende mezelf en wist precies wat ik wilde. Dat is dus ook mijn belangrijkste advies aan anderen. Uiteindelijk ken je jezelf het beste. Een ander kan geen keuzes voor je maken.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Nominaties zijn gestart voor Pearls of the Dutch Caribbean: Prof Volunteer Edition!

DC pearls of the Dutch Caribbean Ocan volunteers vrijwilligers Caribisch
Dit jaar zal op zaterdag 20 oktober 2018 de “Pearls of the Dutch Caribbean”: Prof Volunteer Edition” plaatsvinden, waar uitblinkende vrijwilligers met Caribisch-Nederlandse afkomst in het zonnetje gezet worden. De nominaties hiervoor zijn vanaf NU GESTART!. Ken jij iemand die met combinatie van talent en hard werken zichzelf en anderen heeft overtroffen en uitblinkt op het gebied van  vrijwilligerswerk en bestuurswerk?

Ga naar  het aanmeldformulier  om hem, haar of hun te nomineren! Wees er snel bij en nomineer jouw favoriet(en), vόόr 7 oktober 2018. 

Ocan’s Spotlight: Shulaika Delsol

mr SB Delsol
Foto: Shulaika Delsol

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elke week één van hen in de Spotlight. Deze week Shulaika Delsol, geboren en getogen op Curaçao en werkzaam als fiscaal jurist en belastingadviseur voor klanten op Curaçao, Bonaire en in Nederland.

Auteur: Otti Thomas

“Ik heb sinds 2001 een belastingadviesboutique op Curaçao en sinds 2013 ook in Den Haag. Ik studeerde belastingrecht aan de Rijksuniversiteit in Groningen. Oorspronkelijk kwam ik naar Nederland om internationaal privaat recht te studeren. In die tijd dacht ik dat ik met zo’n specialisatie altijd werk zou vinden op Curaçao, omdat Curaçao dertig jaar geleden een sterke internationale focus en offshore industrie had. Mijn huisgenote hing op een dag een foto van een Ferrari aan de muur van onze gang. Toen ik vroeg waarom, antwoordde zij dat dat haar toekomstige auto zou zijn, nadat zij haar studie belastingrecht had afgerond. Ik ben me toen gaan verdiepen in belastingrecht, ik heb een aantal belastingvakken gevolgd en vond het zo leuk, dat ik ben overgestapt. Na mijn afstuderen als fiscaal jurist in 1994 ben ik gaan werken als Inspecteur der Belastingen bij de Belastingdienst Ondernemingen in Groningen en volgde ik tegelijkertijd de opleiding tot belastinginspecteur. Vervolgens werkte ik bij de Directie Internationale Fiscale Zaken van het Ministerie van Financiën in Den Haag, waar ik mij voornamelijk bezig hield met voorbereiden van beleid en fiscale wetgeving. Ik werkte onder staatssecretaris van Financiën Willem Vermeend, die ook mijn professor was in Groningen. Op een gegeven moment moest ik terug naar Curaçao, omdat ik mijn studie had bekostigd met een beurs van de toenmalige Nederlandse Antillen.”

 

Obstakel

“Ik moest wennen. Ik was acht jaar weggeweest en had geen ervaring met de werkcultuur op Curaçao. Bovendien had ik inmiddels een man en een kind. Werken voor de overheid is leuk, maar als je dingen wil veranderen, krijg je veel weerstand. Het was dus zwaar. Mijn salaris bij de Directie der Belastingen was ook lager dan in Nederland, terwijl het levensonderhoud op Curaçao vrij duur is. Mijn man, ook jurist, mocht niet werken, want een werkvergunning was er alleen voor schaarse functies in die tijd. We kregen geen lening voor een auto omdat we niet bekend waren bij de bank, zodat mijn vader borg moest staan voor ons. We moesten een huis huren en vlak nadat we waren verhuisd, werd bij ons ingebroken. De politie waarschuwde ons nog dat er een grote kans was dat de inbrekers terug zouden komen. Ze hadden namelijk niet alles meegenomen, maar wel klaar gezet. Je woont dan niet lekker meer in zo’n huis en we zijn snel op zoek gegaan naar een andere woning. Uiteindelijk trad mijn man in dienst bij het Ministerie van Arbeid en Sociale Zaken, maar net nadat we een hypotheek hadden afgesloten voor de bouw van ons eigen huis, maakte de minister van Financiën bekend dat het financieel erg slecht ging met het Land. Hij kon de betaling van de ambtenarensalarissen de komende tijd niet meer garanderen. Er waren dus verschillende tegenvallers. Het enige dat je kunt doen, is doorzetten. Mijn man en ik besloten dat een van ons uit dienst van de overheid moest en werk moest gaan zoeken in de private sector. Ik werd als eerste aangenomen bij trustkantoor CITCO en drie jaar later begon ik een eigen belastingadvieskantoor.”

 

Dankbaar

“Om ergens te komen heb je vaak hulp nodig. Mensen geven je de mogelijkheid om te werken en door hard en goed werk te leveren, kun je jezelf verder ontplooien en ontwikkelen. Dus ik ben verschillende mensen dankbaar bij de overheid, CITCO en Deloitte, waar ik ook vijf jaar werkzaam ben geweest, maar vooral God. Mijn vader heeft mij ook altijd gemotiveerd en gesteund om voor mezelf te beginnen. Hij stimuleerde me ook om in Nederland te gaan studeren om zo mijn horizon te verbreden. Ik ben trouwens ook de mensen dankbaar die me hebben tegengewerkt en nog steeds tegenwerken. Van tegenwerking word je creatief en strategisch, omdat je gedwongen wordt uitwegen te zoeken om  obstakels te omzeilen.”

 

Inspiratie

“Ik ben een perfectionist en ben altijd op zoek naar manieren om alles wat ik doe te verbeteren. Voor klanten doe ik meer dan ik zou moeten. Ik heb vorig jaar een online winkel voor leren tassen uit Italië opgezet. Ik wilde weten hoe dat in zijn werk gaat en of de huidige fiscale wetgeving wel geschikt is daarvoor. Belastingwetgeving verandert voortdurend omdat de maatschappij steeds verder ontwikkelt. Mijn werk is zeer afwisselend en dynamisch. Het is vaak een spel tussen de belastingadviseur en de fiscus. De inspecteur behartigt de belangen van een land en interpreteert de wet zodanig dat zoveel mogelijk belasting kan worden geheven. Als belastingadviseur probeer je de wet zodanig uit te leggen dat klanten zo min mogelijk belasting hoeven te betalen.”

 

Helpen

“Ik ging rechten studeren omdat ik mijzelf een rechtvaardig persoon acht. Het recht is tot mijn spijt niet altijd rechtvaardig. Mijn ervaring is dat de sterkste mensen veelal winnen en dat zijn vaak de mensen die kapitaalkrachtig zijn. Ik help al jaren gratis een gepensioneerde klant op Curaçao met zijn belastingzaken daar. Hij komt steeds in de problemen omdat hij twee pensioenuitkeringen heeft en het ambtenarenpensioenfonds op Curaçao deze twee pensioenen niet samenvoegt om de verschuldigde belasting te berekenen en af te dragen aan de fiscus daar. Ik verzorg zijn jaarlijkse aangiftes en doe de correspondentie met het pensioenfonds of de fiscus.”

 

Advies

“Alles heeft te maken met durven. Veel mensen willen geen risico lopen. Ze zijn bang om te falen. Maar als je in je comfortzone blijft zitten, zul je nooit iets nieuws ervaren. Als je een andere uitkomst wilt in je leven, dan zul je echt de formule moeten aanpassen. Dat is misschien wel eng, omdat je niet weet wat je te wachten staat. Je kunt namelijk heel hard je kop stoten als je in de diepte springt, maar je kunt ook tijdens de val leren vliegen. Dus durf en geloof in jezelf. Als je iets met passie doet, dan wordt het ook een succes.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Maciba Hull

Maciba Hull foto
Foto: Maciba Hull

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week Maciba Hull uit St. Maarten, werkzaam als verpleegkundige in het Erasmus Universitair Medisch Centrum.

Auteur: Ottti Thomas

“Een buurvrouw op St. Maarten was verpleegkundige in het St. Maarten Medical Center. Als klein meisje wist ik niet precies wat het inhield, maar het had een enorme aantrekkingskracht. Ik heb nooit iets anders gewild. Ik werk in het Erasmus Universiteit Medisch Centrum op de afdeling HPB voor mensen met lever, pancreas en galwegenziektes. Verpleegkunde is onvoorspelbaar. Je moet de juiste beslissingen kunnen nemen, risico’s in kunnen schatten, het beste uit een situatie kunnen halen en je hoofd koel houden. Niet alle patiënten overleven het, dus je moet een balans zien te vinden tussen empathie en persoonlijk niet te veel betrokken raken. Je mag niet verlamd raken, maar moet je gedachten omzetten in kracht. Ik werk ook als coördinatie verpleegkundige. Samen met een arts kijk ik waar we patiënten kunnen plaatsen, die bij de spoedeisende hulp binnen komen. Ik kijk wie er binnen een team het meest geschikt is voor een taak, want zelfs ervaren verpleegkundigen raken soms toch in de stress. Ik spring bij waar nodig. Ik werkte ook enige tijd op de polikliniek. Ik draaide een verpleegkundig spreekuur met patiënten als voorbereiding op hun ziekenhuis opname. Verpleging is dus meer dan alleen het wassen van patiënten.”

 

Obstakel

“Ik was veertien toen we naar Nederland verhuisden. Voor mij was het een cultuurshock. Ik begon in het tweede jaar van het VMBO, een lager niveau dan high school die ik op St. Maarten volgde. Ik vond het zwaar dat ik niemand kende, opnieuw vrienden moest maken en daarbij de taal moest leren. Ik had de eerste paar jaren vaak heimwee. Ik spijbelde veel. Ik bleef liggen als mijn moeder ’s ochtends naar haar werk ging. Voordat ze thuis kwam stond ik op en deed ik net alsof ik naar school was geweest. Na de middelbare school volgde ik de richting Helpende Zorg en Welzijn op het Mondriaan College MBO. Er waren momenten wanneer ik huilend thuis kwam van mijn stage in een verpleeghuis, omdat ik het niet leuk vond en in een ziekenhuis wilde werken.

Ergens kwam een omslag. Ik denk dat ik gewoon volwassen werd. Ik besefte dat ik op moest houden met dat gedoe en gezeur. Op MBO niveau 4 kreeg ik de kans om stage te lopen in het Erasmus Universitair Medisch Centrum. Klasgenoten waarschuwden dat ik daar met mijn kleurtje dubbel zo hard moest werken, maar ik wilde het per se, ongeacht wat ik daarvoor moest doen. Na een jaar stage op de kinderafdeling en een jaar bij vasculaire en transplantatie chirurgie boden ze me een baan aan. Ik werk er nu zeven jaar en ben aan mijn bachelor verpleegkunde op HBO-niveau begonnen. Ik ben nog lang niet uitgeleerd en dat is ook onmogelijk in dit vak. Daarbij wil ik zoveel mogelijk ervaring op doen op het gebied van verpleegkundige om breed inzetbaar te zijn.”

 

Inspiratie

“Mensen in het ziekenhuis bevinden zich in een kwetsbare, machteloze situatie. Het is mooi om hen te begeleiden. Ik kan misschien weinig veranderen aan die situatie, maar kan wel helpen om met die situatie om te gaan. Ik begrijp dat ze het moeilijk hebben, maar probeer toch een positieve kijk te stimuleren. Als je het mentaal opgeeft, dan geeft je lichaam het ook op. Ze hangen samen. Het geeft me kracht. Mensen liggen levenloos in hun bed als ze net binnen zijn gebracht, maar lopen energiek het ziekenhuis weer uit. Ik haal ook voldoening uit de wijze waarop ik het beste weet te maken van een stressvolle baan. Het kiezen van de juiste prioriteiten. In elke organisatie spelen er veel dingen, bijvoorbeeld op het gebied van logistiek, en het is belangrijk om te zorgen dat een cliënt daar niets van merkt. Hij of zij heeft al zijn krachten nodig om te herstellen.”

 

Dankbaar

“Mijn moeder was altijd trots op me. Ze heeft me altijd gestimuleerd om een betere Maciba te worden. Ik wilde haar dus alle reden geven om trots te zijn. Bovendien wilde ik een betere basis dan mijn moeder. Zij stopte met school toen ze op haar 17de van mij beviel. Vervolgens heeft ze altijd hard moeten werken om rond te komen. Twee jaar geleden is ze overleden aan borstkanker die was uitgezaaid naar haar lever. Ik ben altijd blij en dankbaar dat ik voor haar kon zijn als dochter én met mijn kennis als verpleegkundige.”

 

Helpen

”Misschien wil ik in de toekomst iets in het onderwijs of management doen. Er zijn op MBO-niveau veel verpleegkundigen met een multiculturele achtergrond. Ze worstelen met dezelfde dingen als ik en hebben het gevoel dat ze zich dubbel moeten bewijzen. Ik denk dat ik een bron van inspiratie ben. Ik kan laten zien dat het mogelijk is en welke stappen je daarvoor moet nemen. Dat ze zich niet door een persoon moeten laten weerhouden van hun doelen. De werkvloer is niet altijd leuk, maar ze zijn er naast hun dromen en doelen in de eerste plaats voor de patiënten.

De laatste jaren denk ik steeds vaker aan een terugkeer naar St. Maarten. Ik weet niet hoe ik het zou ervaren, want in Nederland ben ik volwassen geworden. Maar ik zie het als een taak om met mijn expertise en kennis bij te dragen aan de groei van mijn land.”

 

Advies

”Willen is kunnen! Iemand zei dat ooit tegen mij en ik zeg het nu vaak tegen mezelf. Beperk je bovendien niet tot een bepaalde omgeving. Door het verbreden van je horizon ontdek je dingen waarvan je het bestaan niet kende. Tot slot denk ik dat adviezen er zijn om naar te luisteren, maar niet altijd om op te volgen. Soms adviseren mensen je om iets niet te doen, terwijl ze je drive niet kennen. Als ik had geluisterd naar het advies van mijn klasgenoten, had ik nu niet die mooie baan gehad.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

Ocan’s Spotlight: Magda Lacroes-Felesita

Magda Lacroes foto
Foto: Nelson Lacroes

Nederland telt meer dan 150.000 inwoners met wortels in Curaçao, Aruba, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba. Duizenden hiervan zijn op hun eigen manier succesvol. Stichting Ocan plaatst dit jaar elk week één van hen in de Spotlight. Deze week de Curaçaose Magda Lacroes-Felesita, bibliothecaresse, webredacteur en initiatiefnemer van de Dutch Caribbean Book Club.

Auteur: Otti Thomas

“Op mijn vijfde verhuisden we van Scharloo naar Steenrijk. Het prachtige huis van mijn opa werd afgebroken voor de bouw van de Julianabrug. Na de basisschool volgde ik de mavo en de opleiding voor Economisch Toeristisch Administratief Onderwijs (ETAO), die nu niet meer bestaat. De liefde voor lezen ontstond toen mijn ouders uit elkaar gingen. Als meisje van 14 zocht ik mijn toevlucht in boeken. Meteen na mijn ETAO-examen ging ik werken bij de Wetenschappelijke Bibliotheek in Punda. De directrice stimuleerde me om in Nederland de bibliotheekopleiding te doen. Bursalen verbleven de eerste week in een hotel en mijn kamergenote had een broer, waar ik mee in contact kwam. Hij is na ruim 36 jaar nog altijd mijn man.

Na mijn studie werkte ik in de bibliotheek van het toenmalige ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk, het ministerie van Landbouw en Visserij en het ministerie van Sociale Zaken. Ik werk nu bij een overheidsorganisatie, overigens niet meer in de bibliotheek, maar als webredacteur van de afdeling digitale dienstverlening. Daarnaast ben ik ruim vijftien jaar bestuurslid van de Koninklijke Nederlandse Vereniging van Informatieprofessionals. De KNVI organiseert congressen, lezingen, workshops en ‘kijkjes in de keuken’ voor de vakgenoten. Ik heb verschillende kijkjes georganiseerd bij onder meer de Tweede Kamer, Ernst & Young, Google,  NOS Documentatie en het Koninklijk Instituut voor de Tropen.

 

Inspiratie

“De liefde voor boeken zit in mijn hart. Ik was verbaasd dat mensen nog nooit gehoord hadden van Boelie van Leeuwen, Frank Martinus Arion of bepaalde titels. Om Caribische én Europese Nederlanders kennis te laten maken met Caribische auteurs en thema’s,  heb ik in 2012 Dutch Caribbean Book Club opgericht. Ik vind het belangrijk dat ze die schrijvers kennen, maar ook die boeken. Een blanke Nederlandse schrijver kijkt heel anders naar interraciale verhoudingen dan een Caribische auteur als bijvoorbeeld Jacques Hermelijn. Inmiddels hebben we 21 lezingen gehad. In oktober organiseren we in het Haags Historisch Museum een lezing over George Maduro en vertonen we een documentaire over de Antillen in de Tweede Wereldoorlog. Volgend jaar is er een bijeenkomst over Luis Daal en is Egbert Juliana, zoon van Elis, aanwezig tijdens de Internationale Dag van de Moedertaal. Ik wil ook heel graag Radna Fabias uitnodigen, die dit jaar de Buddingh-prijs voor het beste poëziedebuut kreeg.”

 

Obstakel

“Alleen al het feit om in Nederland te gaan studeren en wonen is een soort overwinning. Ik denk dat doorzettingsvermogen het belangrijkste is. Je kunt het opgeven als je met tegenslagen te maken hebt, maar dat doe ik niet. Op mijn 55ste haalde ik mijn bachelor HBO-Informatiemanagement, mede dankzij een goede studiebegeleider. Ik was één van de oudste studenten en studeerde naast mijn fulltime werk, maar ik geef niet op. Bij de eerste bijeenkomst van de Dutch Caribbean Book Club waren er misschien twintig mensen aanwezig. Mijn man, mijn kinderen, schoonzussen en zwagers. Maar Walter Palm zei dat ik gewoon door moest gaan en door moest zetten. Niet bij de eerste tegenslag zeggen: ik doe het niet meer.”

 

Dankbaar

“Mijn moeder had de kracht om iets groots te maken van iets kleins. Ze ging naar de markt, kocht een vis en hakte hem in mootjes, die ze verkocht. Daarmee maakte ze wat winst voor het gezin. Ze kon zo veel, zonder geld of opleiding. Als het moest, dan metselde ze een muurtje, verfde ze een kastje of naaide ze gordijnen. Ze had een groot doorzettingsvermogen en had verschillende banen om voor negen kinderen te zorgen. Ze is mijn grote voorbeeld. In Nederland is mijn manmijn grote steun en toeverlaat. Mijn kinderen zijn ook altijd bereid om te helpen. God ben ik dankbaar voor mijn kracht en verder heb ik heel veel mensen om me heen, zowel Europese als Caribische Nederlanders. Mensen die je een duwtje in de rug geven als je het nodig hebt.”

 

Helpen

“Vluchtelingenwerk zocht vrijwilligers voor het project ‘1001 krachten’. Buitenlandse vrouwen kregen Nederlandse les en begeleiding naar een baan. Dat ga ik doen, dacht ik. Ik vond een stageplek bij een restaurant voor een vrouw uit Afrika, een plek bij de Bijenkorf voor een vrouw uit de Dominicaanse Republiek en een vrouw uit Maleisië ging werken bij de Wereldwinkel. In een wijkcentrum gaf ik Nederlandse les, wat ik zeker leuk vind. Mijn man is voorganger bij een Pinkstergemeente in Den Haag en in de kerk vertaal ik simultaan van Spaans naar Nederlanders, onder andere voor jongeren, die niet met Spaans zijn opgegroeid. Dergelijke dingen geven me energie en voldoening.”

 

Advies

“We leren wel Nederlands op school, maar is anders als je naar Nederland gaat. Het is vaak een struikelblok voor Antillianen in Nederland. Je kunt dat ondervangen door veel te lezen. Een simpel boek of de krant. Ik zocht vroeger elk onbekend woord op in een woordenboek. Je vergroot je woordenschat en je kunt je zo ook beter uitdrukken. Het is ook belangrijk om mensen om je heen te hebben die je motiveren en stimuleren. Het is af en toe fijn om bij je eigen clubje te blijven hangen. Ik ben lid van Club di Antiyanas, die helaas op houdt te bestaan. Maar kijk ook verder. Dat scheelt enorm.”

 

Stichting Ocan ondersteunt Caribische Nederlanders bij het bereiken van hun individuele en gedeelde ambities en doelstellingen. ocan.nl. Volg ons ook op Facebook en Twitter.

DCP 2017

Click here to visit the 2017 Gallery

PARTNERS & SPONSORS

logo diligentia